The Jazz Butcher - Big Planet Scarey Planet (1989)
mijn stem
4 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Creation
-
New Invention (4:53)
-
Line of Death (5:37)
-
Hysteria (4:11)
-
The Word I Was Looking For (5:19)
-
Bicycle Kid (3:46)
-
Burglar of Love (4:09)
-
Nightmare Being (4:14)
-
Do the Bubonic Plague (5:49)
-
Bad Dream Lover (4:00)
-
The Good Ones (5:12)
Links
Last.fm
1
geplaatst: 9 maart 2018, 09:22 uur
Inmiddels worden een aantal van de albums van The Jazz Butcher opnieuw uitgegeven. Deze zit in een bundeling The Violent Years. Op deze manier kwam het album mijn kant op. Opnieuw, na 'A Scandal In Bohemia', valt mij op wat een prettige platen deze band maakte in de jaren 80. Ik vraag mij wel af of ik de plaat toen had gewaardeerd. Het antwoord luidt waarschijnlijk nee. Mijn oren werken beslist anders dan toen.
Waar luisterde ik toen naar? In 1989 kwamen vrijwel al mijn jaren 60 helden met sterke platen, na jaren van aanmodderen in de jaren 80. Daar ging mijn spaarzame studentuitkering, het deel wat overbleef, naar toe. Verder beslist een nieuwe band als The Stone Roses. REM, ik deed mijn best. Lenny Kravitz?, zeker, maar hij bekleef niet. Dus veel meer ruimte was er niet.
Als ik naar Big Planet, Scarey Planet luister hoor ik de diverse invloeden die de band subtiel en minder subtiel toeliet in zijn muziek. Sommige songs op dit album zijn volkomen geslaagd. Jachtige energie verpakt in new wave en punkelementen, pop en garagerock uit de jaren 60. Andere songs zijn flauw. Een grappig (bedoelde) tekst, maar met een weinig tot de verbeelding sprekende muzikale omlijsting. Dat maakt het album niet perfect, wat het wel had kunnen zijn.
Dat laatste had niet de reden mogen zijn waarom deze band zo obscuur is. (Niet zo obscuur dat er 30 jaar later geen luxe boxset wordt uitgegeven.) Daarvoor zijn een aantal van de songs en misschien wel de plaat als geheel, te goed. Niet zo goed als de bovengenoemde plaat, die mij echt totaal verraste, maar wel gewoon goed. Het is zeker tijd voor een herwaardering van The Jazz Butcher, met nog een flink aantal platen te ontdekken.
Ik kan drie dingen verzinnen die misschien tegen de band werkten, toen. Het is niet bijzonder origineel wat hier gebeurt. Het was beslist eerder gedaan, soms beter. The Jazz Butcher a.k.a. Pat Fish is niet de beste zanger. De variatie tussen de nummers onderling is wellicht te groot. Zeker in de nummers die ik bij gebrek aan beter maar sci-fi noem. Daar staat tegenover dat een goede song een goede song is. Dat rechtvaardigt een herwaardering dan wel ontdekking, voor zover nodig.
Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.
Waar luisterde ik toen naar? In 1989 kwamen vrijwel al mijn jaren 60 helden met sterke platen, na jaren van aanmodderen in de jaren 80. Daar ging mijn spaarzame studentuitkering, het deel wat overbleef, naar toe. Verder beslist een nieuwe band als The Stone Roses. REM, ik deed mijn best. Lenny Kravitz?, zeker, maar hij bekleef niet. Dus veel meer ruimte was er niet.
Als ik naar Big Planet, Scarey Planet luister hoor ik de diverse invloeden die de band subtiel en minder subtiel toeliet in zijn muziek. Sommige songs op dit album zijn volkomen geslaagd. Jachtige energie verpakt in new wave en punkelementen, pop en garagerock uit de jaren 60. Andere songs zijn flauw. Een grappig (bedoelde) tekst, maar met een weinig tot de verbeelding sprekende muzikale omlijsting. Dat maakt het album niet perfect, wat het wel had kunnen zijn.
Dat laatste had niet de reden mogen zijn waarom deze band zo obscuur is. (Niet zo obscuur dat er 30 jaar later geen luxe boxset wordt uitgegeven.) Daarvoor zijn een aantal van de songs en misschien wel de plaat als geheel, te goed. Niet zo goed als de bovengenoemde plaat, die mij echt totaal verraste, maar wel gewoon goed. Het is zeker tijd voor een herwaardering van The Jazz Butcher, met nog een flink aantal platen te ontdekken.
Ik kan drie dingen verzinnen die misschien tegen de band werkten, toen. Het is niet bijzonder origineel wat hier gebeurt. Het was beslist eerder gedaan, soms beter. The Jazz Butcher a.k.a. Pat Fish is niet de beste zanger. De variatie tussen de nummers onderling is wellicht te groot. Zeker in de nummers die ik bij gebrek aan beter maar sci-fi noem. Daar staat tegenover dat een goede song een goede song is. Dat rechtvaardigt een herwaardering dan wel ontdekking, voor zover nodig.
Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.
* denotes required fields.
* denotes required fields.