Leo Sayer - The Very Best Of (1979)

ok, ok, de "balladman" met mierzoete ballads, de één nog spuugleljker dan de andere, die hij later geworden is, die verfoei ik ook, maar ocharme 1 stem voor iemand die in het begin van zijn carriëre toch prima dingen maakte als One Man Band, Giving it All Away, Long Tall Glasses en vooral The Show Must Go On en de leuke danshitjes You Make Me Feel Like Dancing en Thunder in My Heart, die verdient toch iets beter, trouwens Train is ook erg aanstekelijk.

Dus dat gemiddelde mag hier iets naar omhoog, zoveel is zeker;

Voor de genoemde songs, geef ik hier gerust :

***1/2

Dit is inderdaad wel lichtelijk makjes allemaal. Een broer van me draaide deze nummers altijd (ik denk dat ie deze plaat heeft). Sommige nummers vind ik wel geinig, maar de meeste nummers, daar kan ik erg weinig mee...

Qua uiterlijk is Leo Sayer de Set Gaaikema van de popmuziek.

Grappig, deze heb ik op musicassette. Draai de cassette best nog wel van tijd tot tijd. Leuke muziek.

Ik heb 'm nog op LP liggen. Maar het is echt al heel lang geleden dat die uit de hoes is gekomen.

Leo Sayer was in de jaren zeventig toch wel een van de leukere hitparade-acts. Al vind ik juist zijn twee bekendste nummers een beetje vervelend. When I need you is, ondanks die mooie sax-solo, nogal temerig, en You make me feel like dancing wekt bij mij irritatie op door dat aanhoudend hoge kopstemmetje. Beter zijn Thunder in my heart (waar zijn ietwat geforceerde zang juist wel goed werkt), How much love, Long tall glasses, Moonlighting en The show must go on.

Wel leuk dat zijn eigen versie van Giving it all away, de grote hit van Roger Daltrey, hier ook op staat, net als One man band, dat Daltrey eveneens opnam op een van zijn solo-albums. Deze plaat werd uitgebracht in 1979, waardoor latere hits als Orchard road en More than I can say ontbreken. Maar heel erg bezwaarlijk vind ik dat niet. Rond deze tijd had Sayer het beste van hemzelf al gegeven.