Holy cow, 5 sterren voor dit slappe album? Dat is een hele prestatie. Annabel Lamb is destijds op mijn muzikale radar gekomen omdat Adrian Borland live meespeelde bij een Top of The Pops versie van Heartland. Een Sound cover, jawel. Nou Als Adrian Borland het goed vond dan moest het ook wel goed zijn. Niet dus, dit is een typisch geval van dertien in een dozijn. Ik heb de plaat vandaag weer eens uit de kast getrokken maar ik trek dit nu nog minder dan vroeger.
Je neemt een matig muzikaal begaafde dame die er wel leuk uit ziet, het liefje is van een redelijk bekende producer, zet er een paar studio muzikanten bij, het producer liefje produceert het vervolgens en hoppa platencontract in de zak. Dit is nooit doorgebroken en dat is volkomen begrijpelijk. Het enige wat er leuk aan dit album is is de hoes, voor de rest lekker laten voor wat het is. Allemaal muzikale cliches, veel vorm en geen inhoud. De teksten zijn ook tenenkrommend.