Amaran's Plight - Voice in the Light (2007)

Veel rockmuziek vindt zijn inspiratie in boeken, zo ook "Voice in the light".
Dit excellente progrock album is gebaseerd op een scenario van John W Crawford, een auteur van informatieve boeken, en is dus tevens de titel van het debuutalbum van Amaran's Plight, een nieuw samenwerkingsverband in de progressive rockscene. Een nieuwe superband dus met in de gelederen zanger DC Cooper, o.a. van Royal Hunt, gitarist Gary Wehrkamp (Shadowgallery), drummer Nick d'Virgilio (Spock's Beard) en de misschien wat minder bekende bassist Kurt Barabas van de formatie Under The Sun.
Het album vertelt het verhaal van een man die na zijn bijna-dood-ervaring op zoek gaat naar de antwoorden. Geen lichte kost dus ook muzikaal niet want de muziek balanceert tussen progmetal, aor en puur symphonische rock. Gary Wehrkamp van Shadowgallery is de belangrijkste man in dit collectief en dat hoor je er ook aan af, de invloeden uit die band zijn veelvoudig aanwezig.

ben hier helemaal weg van, ben zowiezo fan van shadowgallery.
fantastische melodieen, nog een paar keer luisteren en deze plaat stijgt in m'n top 10 over 2007.

Even een berichtje, voor de updates.

Goh, wat is die G. Wehrkamp toch een druk baasje.
Je kan bijna geen progrock-project horen of Dhr. Wehrkamp heeft er wel iets mee te maken.
Nou ben ik op zich wel een fan van hem, vooral van Shadow Gallery dus dan mag ik dat niet als negatief ervaren.

Okay, Amaran's Plight dus.
Aparte naam, ik dacht eerst dat het 'Flight' was. Niet dus.
De namen: Dc Cooper. Ai, daar ben ik niet echt een fan van. Niet echt een slechte zanger maar het Peter-Cetera-gehalte is vrij hoog en die acht ik ook al niet zo hoog.
Nick D'Virgilio. Da's top. Als zanger nog niet op de goede weg, maar wel een top drummer. Succes verzekerd.
Kurt Barabas. Wie? Nooit van gehoord, dat word dus Google-en.
En dus Gary Wehrkamp.
De term 'Super-groep' echoot in mijn gedachten.
Niet geheel onterecht overigens.

A Voice In The Light is een concept album over een man en zijn reis door het leven, gebaseerd op een boek van John. W. Crawford.
Er zit dus een vrij diepe betekenis achter de teksten. Leuk, dat wordt gezellig doorspitten, koptelefoon op en genieten maar.

Waarom genieten?
Omdat ondanks dat ik zoals gezegd niet echt een fan ben van de zangstem van dhr. Cooper, de cd een erg sterke release is.
Het leuke aan deze cd is dat ondanks dat er legio Shadow Gallery invloeden in zitten, het niet geheel de prog-metal is zoals je op een doorsnee SG-plaat hoort.
Wat metal, wat prog-rock maar zelfs een beetje AOR zit er in.

Het enige minpuntje is dat de cd op het eerste gehoor niet echt uitgebalanceerd is. Het springt een beetje van de hak op de tak en dus heb je er meerdere luister beurten voor nodig om de cd te 'begrijpen'.

Begrijpen is trouwens iets wat bij meerdere cd's voorkomt, denk bijvoorbeeld maar 's aan Pain Of Salvation's Be.
Zonder het begrijpen van de teksten en de inhoud, zal je ook nooit de concept achter zo'n cd begrijpen.

Ik vind A Voice In The Light in ieder geval een topplaat.

Ik zit zo een beetje te klikken en te klikken, kom ik op deze plaat terecht.

Goede line-up en goede reviews, dit moet ik hebben, dus... :-p

Als Shadow Gallery-fan ben ik een beetje verlaat in het bezit gekomen van dit album. Mooie conceptplaat van bijna tachtig minuten, die ondanks zijn lange speelduur nauwelijks inzakt. Deze band (vroeger zou dit een 'supergroep' genoemd zijn) brengt een opmerkelijke mix van progrock, progmetal en AOR-achtige nummers. Met een beetje fantasie kan je het als progmetal betitelen, maar de nadruk ligt vrij sterk op het melodieuze karakter, waardoor het allemaal erg toegankelijk klinkt. Na 1 luisterbeurt weet je al dan het goed zit.

Mooie afwisseling ook tussen de drie 'epics', kortere nummers, een paar rockballad-achtige dingen en Pink Floyd-achtige tussenstukjes als Consummation Opus. Zelf vind ik alleen de wat al te simplistische rocksong Viper wat ondermaats, maar verder staat er geen slecht nummer op.

Ook de productie vind ik opmerkelijk goed, zeker voor zo'n drukke plaat waar van alles tegelijk gebeurt. Mooi open en ruimtelijk, je kunt de afzonderlijke instrumenten steeds goed blijven volgen. Kom daar maar eens om bij een vergelijkbare band als Dream Theater, waar de instrumenten elkaar soms toch wat in de weg zitten.

Een bescheiden topper in het genre derhalve, waar waarschijnlijk maar weinig mensen mee in aanraking zullen komen.

Incident at Haldeman's Lake is een tof nummer. De rest vind ik in het algemeen minder.

echt een top album met raakvlakken met Shadow Gallery. Niet zo gek met Gary Wehrkamp in de gelederen.