Lindisfarne - Back and Fourth (1978)

Sfeervolle hoes, maar een wat matte plaat van een groep die ooit (veel) beter kon.
Run For Home was een aardige single van dit album. Zit nogal diep in mijn geheugen gegrift en komt dan op onverwachte momenten naar boven. Misschien is dat toch wel een kwaliteit te noemen.

De come back plaat van Lindisfarne met de oorspronkelijke bezetting, na 4 jaar 'rust'. 'Back and Fourth' deed het redelijk goed in Engeland, toch flink wat platen verkocht. Er kwamen drie singles van het album, waarvan vooral 'run for home' een succes werd. Dat nummer deed het ook goed in America, de enige hit van Lindisfarne daar.
De tweede single 'Juke Box Gypsie' had al minder succes en 'Warm Feeling' deed helemaal niets.
Ondanks dat het album redelijk succesvol , waren de kritieken wel minder. En dat begrijp ik ook wel. Hel album heeft weinig meer te doen met de oude Lindisfarne, productie is erg mainstream. Alan Hull heeft de meeste nummers geschreven.
Ik heb een Canadese versie , waarin de volgorde wat anders is.
Kant i start met 'Run for home' en dan komen de nummers 1-4, kant 2 start met 'Make Me Want To Say' en dan komen 6 tot en met 10.
Kant 1 vind ik nog redelijk (daar staan de drie singles op), kant 2 is wel minder. Enkel 'Marshall Riley's Army' heeft nog iets van de oude Lindisfarne en ook 'Angels At Eleven' is een redeleijke ballad. .
Verder is de hoes erg mooi, we kijken naar het eiland Lindisfarne tijdens het ochtendgloren.
IK geef het toch drie sterren, maar de opvolger was zeker qua teksten interessanter. Te mainstream, te veel meegebogen met het niet kritische publiek ? Wie zal het zeggen ?

Ik heb een Nederlandse persing (op Mercury, en niet op Atco, zoals hier tot dusver staat vermeld; ik heb een correctie ingediend). Prachtige klaphoes inderdaad, alleen al daarvoor zou je 'm kopen als je hem in een tweedehandszaak tegenkomt.

Het is het enige album dat ik heb van deze band. Ooit gekocht naar aanleiding van Run for home, dat ook in ons land een hit werd. Ik weet dat ze een folkverleden hebben; Lady Eleanor - ook een hitje bij ons - ken ik natuurlijk ook. Maar inderdaad, van dat folkverleden hoor je hier weinig meer terug. Het is meer poprock met af en toe nog een folky randje. Aangenaam luistervoer, door de bank genomen degelijke composities, maar ook wel een beetje anoniem. Ik ken het overige werk van de band dus niet, maar kan me wel indenken dat ze hier wat hebben ingeleverd aan authenticiteit en eigenheid.

Niettemin krijgt het album van mij een ruime voldoende. Maar voor het perspectief zal ik toch eens wat ouder werk gaan beluisteren.