Lindisfarne - The News (1979)

Een wat typisch album van Lindisfarne, na het redelijk succesvolle 'Back and Fourth'. Lindisfarne is altijd een band geweest met veel interne spanningen, na de goede platen begin jaren 70 kwam er een terugval, zeker door een Amerikaanse tournée die de interne spanningen bloot legde. Na een korte stop kwam er een tweede succesperiode met 'back and fourth' en een reünie live album.
En toen kwam 'the news', een album dat jammerlijk flopte. Ik heb deze plaat gekocht in een uitverkoop bak van platenzaak "Elmura" , van 19,95 gulden voor 4,95. Ik denk in de tijd dat de cd opkwam en vinyl voor een appel en een ei van de hand werd gedaan.
Waarschijnlijk verwachtte ik iets als Lady Eleanor, maar dit was andere koek. Waarom flopte de plaat zo gigantisch. Als eerste wilde de platenmaatschappij zo snel mogelijk een nieuw album om het succes van de vorige nog verder uit te melken. Verder was de productie van Hugh Murphy wel heel erg mainstream en als laatste , het was 1979. En ineens leek er een totaal andere muzikale werkelijkheid te bestaan, waar weinig ruimte meer was voor Lindisfarne.
Maar na al die tijd, is het echt zo slecht of zijn er ook nog wel lichtpuntjes.
Die zijn er gelukkig wel.
'The news' , wat voor nieuws was er in die tijd. In Engeland was Margareth Thatcher aan de macht gekomen. Een vrouw dat leek progressief, maar haar beleid was het tegenovergestelde. In Amerika zat Jimmy Carter in de problemen door een gijzeling en mede daardoor werd ex filmster Ronald Reagan de nieuwe president., die goed begreep hoe belangrijk beeldvorming is. Verder werd de koude oorlog nog wat kouder en werd Rusland alles behalve vertrouwd. En de Falkland oorlog moest toen nog komen.
De dunne lijn tussen beeldvorming en wereldomvattende politiek waar iedereen ter wereld bij betrokken is, was was nog nooit zo dun geweest. En net als alle goede schrijvers lijkt Alan Hull deze ideeën in zijn hoofd te hebben gehad toen hij deze LP maakte.
Hoewel recensies anders oordelen is dit album lang zo slecht nog niet, niet zozeer om wat het ons vertelt, maar om wat het ons niet vertelt – maar er is altijd wel de hint van opkomende problemen, van toekomstige onrust en dreigend onheil, ondanks de losjes positieve stemming in die tijd. Het lijkt of zeker de nummers van Alan Hull ons al een beetje waarschuwen voor de gevolgen van dit nieuwe tijdperk, een wat profetische inslag,.
Hull was een eenzame stem die in de wildernis riep wat mensen niet wilden horen – dat de spanningen tussen het Westen en het Oosten escaleerden en dat een nieuwe groep wereldleiders die zich hard opstelden de wereld kwetsbaarder en vatbaarder voor vernietiging maakte dan ooit sinds de Cubaanse rakettencrisis in 1962. Zeker in onze tijd, waarin alles nog meer uitvergroot lijkt misschien wel een album dat nog actueel is.
Een aantal nummers is echt wel de moeite waard, bijvoorbeeld het profetische '1983' "when friday comes alnong' en ook het laatste nummer 'good to be here?' mag er zijn met de sarcastische tekst. Wat verder opvalt is dat de rol van Alan Hull veel kleiner is dan op de vorige plaat, ook de andere leden hebben nummers geschreven. Verder zitten er een aantal liefdesliedjes van Alan Hull in de plaat, Alan Hull was jong getrouwd maar tot zijn dood trouw gebleven, en dat in die tijd als popster.
Volgens mij heb ik deze plaat rond 1982 gekocht en deze amper beluisterd. Maar nu in de herkansing, geen geweldige plaat daardoor is deze niet gelijkmatig genoeg qua kwaliteit, maar achteraf bijna een profetische plaat en zeer duidelijk het eind van een tijdperk, een periode.
Het verhaal gaat dat de Dire Straits ook graag 'the new' wilden gebruiken voor de titel van een plaat, maar uiteindelijk kozen voor Communique, zodat Lindisfarne 'the news' kon gebruiken.
Verder is de hoes ook weer Lindisfarne waardig.