Thrice - The Illusion of Safety (2002)
mijn stem
17 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Sub City
-
Kill Me Quickly (2:49)
-
A Sublte Dagger (1:50)
-
See You in the Shadows (2:37)
-
Betrayal Is a Symptom (2:52)
-
Deadbolt (3:02)
-
In Years to Come (2:18)
-
The Red Death (2:17)
-
A Living Dance upon Dead Minds (3:35)
-
Where Idols Once Stood (3:10)
-
Trust (2:57)
-
To Awake and Avenge the Dead (3:09)
-
So Strange I Remember You (3:44)
-
The Beltsville Crucible (4:40)
-
Send Me an Angel (3:23)
0
geplaatst: 18 augustus 2009, 18:26 uur
Dit was Thrice!
Inmiddels heb ik geloof ik 5 albums gehoord van de band en als er 1 band is de ontwikkeling door heeft gemaakt dan zijn zij het wel. Niet altijd positief, maar stilstand is vaak achteruitgang, dus het blijft interessant.
Een Thrice met een zeer eigen gezich op dit album, maar hoe relevant is dat nog?
Aardig relevant denk ik, aangezien ze toch hebben meegeholpen aan een nieuwe trend waarschijnlijk. Hard- en Metalcore bandjes die het leuk vinden om cleane zang af te wisselen met screams, hebben denk ik toch wel erg goed naar deze plaat geluisterd.
Nu zijn zowel Hardcore en Metalcore mijn genre niet altijd, maar vooral voor die 2e categorie kwam de afwisseling van clean en ruig pas laat en ik kan me niet voorstellen dat deze plaat niet belangrijk geweest is.
Hier klinkt het namelijk WEL goed en belangrijker, het was geen duidelijk genre.
Instrumentaal zeer goed al, voor zo'n vroege plaat in hun carrière. Sowieso de plaat met de meeste solo's en die klinken heerlijk melodieus en snel. Het solo werk deed me wel eens denken aan Atreyu, mede door de hardcore setting. Die begonnen bij The Curse duidelijker met solo's te werken, dus wie weet is dit plaatje hier wel van invloed op geweest.
Ook een heerlijke bas, die vaak prominent opduikt. Als laatste hebben we dan nog de afwisseling tussen veelal cleane vocalen en wat screams. Hier klinkt het dus totaal niet uitgekauwd, zo moet het.
Mijn opsomming klinkt nog als een vrij standaard Metal/Hardcore plaatje, maar het is juist de afwisseling in instrumentale toon, de verschillende maatsoorten en de afwisslende zang die allemaal effectief gebruikt worden, dat maakt het zo'n perfect geheel. Het is geen Metal(core), geen Hardcore, geen emorock, dit was Thrice.
Als negatief puntje zou je nog kunnen zeggen dat alles een beetje hetzelfde klinkt, maar in de nummers zelf zitten genoeg technische details en alles raast gewoon heerlijk voorbij.
De beste Thrice, al ben ik niet rouwig om hun ontwikkeling. Nog steeds een goede band, maar wel een band van uitersten. Soms geweldige dingen en soms weer wat saai. In het ergste geval is het GEWOON goed en dat betekend dat het ook niet heel bijzonder is.
Inmiddels heb ik geloof ik 5 albums gehoord van de band en als er 1 band is de ontwikkeling door heeft gemaakt dan zijn zij het wel. Niet altijd positief, maar stilstand is vaak achteruitgang, dus het blijft interessant.
Een Thrice met een zeer eigen gezich op dit album, maar hoe relevant is dat nog?
Aardig relevant denk ik, aangezien ze toch hebben meegeholpen aan een nieuwe trend waarschijnlijk. Hard- en Metalcore bandjes die het leuk vinden om cleane zang af te wisselen met screams, hebben denk ik toch wel erg goed naar deze plaat geluisterd.
Nu zijn zowel Hardcore en Metalcore mijn genre niet altijd, maar vooral voor die 2e categorie kwam de afwisseling van clean en ruig pas laat en ik kan me niet voorstellen dat deze plaat niet belangrijk geweest is.
Hier klinkt het namelijk WEL goed en belangrijker, het was geen duidelijk genre.
Instrumentaal zeer goed al, voor zo'n vroege plaat in hun carrière. Sowieso de plaat met de meeste solo's en die klinken heerlijk melodieus en snel. Het solo werk deed me wel eens denken aan Atreyu, mede door de hardcore setting. Die begonnen bij The Curse duidelijker met solo's te werken, dus wie weet is dit plaatje hier wel van invloed op geweest.
Ook een heerlijke bas, die vaak prominent opduikt. Als laatste hebben we dan nog de afwisseling tussen veelal cleane vocalen en wat screams. Hier klinkt het dus totaal niet uitgekauwd, zo moet het.
Mijn opsomming klinkt nog als een vrij standaard Metal/Hardcore plaatje, maar het is juist de afwisseling in instrumentale toon, de verschillende maatsoorten en de afwisslende zang die allemaal effectief gebruikt worden, dat maakt het zo'n perfect geheel. Het is geen Metal(core), geen Hardcore, geen emorock, dit was Thrice.
Als negatief puntje zou je nog kunnen zeggen dat alles een beetje hetzelfde klinkt, maar in de nummers zelf zitten genoeg technische details en alles raast gewoon heerlijk voorbij.
De beste Thrice, al ben ik niet rouwig om hun ontwikkeling. Nog steeds een goede band, maar wel een band van uitersten. Soms geweldige dingen en soms weer wat saai. In het ergste geval is het GEWOON goed en dat betekend dat het ook niet heel bijzonder is.
* denotes required fields.
* denotes required fields.