The Controllers - Next in Line (1979)

Het zag er goed uit voor The Controllers toen ze in 1975 een platencontract tekenden bij het in Miami, Florida gevestigde Juana. Een label van niemand minder dan Stax one-hit-wonder Frederick Knight. The Controllers maakten met Next in line duidelijk er klaar voor te zijn om de hitlijsten te bestormen met een aantal leuke vlotte disco/funk nummers, maar ook met de nodige ballads. Helaas is het The Controllers nooit gelukt om mainstream door te breken. Ze zijn in de loop der tijd dan ook nogal in de vergetelheid geraakt. Aan de hand van dit album zou ik zeggen: jammer! Er staan nogal wat coole nummers op deze plaat die zeker potentie hadden om tot successen uit te groeien.

Bij Let me entertain you spreekt de titel eigenlijk al voor zich. Het vormt een prima beeld van hoe de latere funk klonk, en doet je bij vlagen zelfs denken aan het werk van Parliament rond die tijd. Vooral het instrumentale gedeelte is degelijk ingespeeld en verveelt geen seconde. We don’t brengt haast het tegenovergestelde. Een ballad die in zekere zin een beetje mislukt is. Het moet allemaal heel integer overkomen, maar het is redelijk zeikerig. Dat het liedje voorzien is van een saaie, overdreven cliché tekst, en ook nog eens bijna vijf minuten duurt maakt het allemaal te veel van het goede. Dat ze wel degelijk mooie ballads konden maken, wordt bewezen met If tears were pennies. Een originele tekst bezongen op een mooie melodie zorgen er voor dat dit één van de betere stukken op het album is. I can’t turn the boogie loose. Bij deze titel krijg je precies waar je op hoopt: net zo’n knaller als het eerste nummer, maar dan net even anders. Heerlijke post-disco/funk waarbij een zeer losse, swingende instrumentatie wordt gehanteerd, terwijl de vocalen zeer strak ingezongen zijn. Vooral bij de meerstemmige gedeelten valt op hoe goed de samenzang van deze heren was.

Gunning for your love, (ook) een uptempo, brengt een vrolijke sfeer met zich mee en biedt gepaste afwisseling op het album; de latere funk/disco staat hier wat minder centraal, terwijl pop/soul meer op de voorgrond komt. Meer uptempo wordt geboden met Ankle chain. Een nummer dat mij op de één of andere manier doet denken aan het oeuvre van Boney M. maar dan een nummer dat doorgaans minder als “fout” zal worden bestempeld. Probeer het refrein maar eens uit je hoofd te krijgen! Naar mate het album eindigt komt dan eindelijk weer een ballad in de vorm van I don’t know. Het ietwat dromerige sfeertje dat het nummers uitademt laat je weer even bijkomen van al die opzwepende nummers. Afsluiter Hurt again by love is ook een ballad, tevens met een redelijk dromerige sfeer. De ballads zijn niet echte toppers in hun soort, met redelijke uitzondering van If tears were pennies, maar ze passen prima tussen het overige materiaal. Een pluspunt dus.

Bij tijd en wijle meer dan een aardig album. Next in line heeft vooral sterke uptempo nummers. Ben eigenlijk erg te spreken over de nummers, de instrumentatie en de vocalen. Jammer voor hen dat een doorbraak uitbleef. Ze hadden nogal wat in hun mars namelijk.