ARC - Blaze (2003)

Blaze van ARC is het tweede studio-album van dit fenomenale duo, bestaande uit elektronica-pioniers Mark Shreeve en Ian Boddy. Maar het is hun derde release, als je het live in Nederland opgenomen Radio Sputnik meerekent.
ARC laat op een fantastische, maar vooral enorm dynamische manier de geweldige muziek van de Berlijnse School uit de jaren '70, grotendeels ontsproten uit het brein van de voornaamste vertegenwoordigers Tangerine Dream en Klaus Schulze, wederom tot leven komen. Dit doen ze op een kwalitatief zo'n hoog niveau, dat ik zelfs durf te beweren dat ze heden ten dagen misschien wel degenen zijn die, binnen het genre, hier de besten in zijn.
En dit geldt simpelweg ook voor dit wapenfeit, het alles omverblazende album Blaze.

Het album gaat nogal bedriegend van start met de rustige klanken van een Fender Rhodes-piano, maar dit is slechts van korte duur, want zodra de drums aanvangen, knalt "Blaze" erin met een kracht die ik gevaarlijk dicht in de buurt vind komen van de intensiteit en kracht van, om er maar eentje te noemen, een "Force Majeure" van Tangerine Dream. Het titelnummer had wat mij betreft ook zo op dat klassieke TD-album kunnen staan. Het is een fantastische opener en laat precies datgene horen waar ARC zo goed in is, namelijk in het maken van oorverdovende elektronica die diep geworteld is in de beste Berlijne School-traditie. Magistraal, grotesk en behoorlijk heftig.

"Corrosion" laat e.e.a. flink tot bedaren brengen, middels een stuk muziek wat qua sequencer-werk, maar ook qua thema in het begin erg doet denken aan TD's soundtrack voor de film Sorcerer. Dezelfde sluipende en duistere sfeer is er in ieder geval op terug te horen.
Des te verrassender is dan toch ook weer de aanwezigheid van die in alles te herkennen klanken van de Fender Rhodes-piano, die voor een soort scheurtje in de duisternis zorgt.
Zodra de sequencer-sectie er weer in knalt, wordt de muziek voor even heel heftig en weet ARC e.e.a. weer vrij snel tot bedaren te brengen door met een prachtig sfeervol slotstuk te komen. Maar de sluimerende ritme-sectie die als een grommend beest op de loer blijft liggen, zorgt er toch voor dat muziek blijft klinken, alsof het nooit helemaal veilig wordt. En zelfs als de ritme-sectie langzaam wegebt en minimale klanken in het duistere blijven zweven, blijft het tot het einde toe nog steeds niet pluis.

"Trial in Scarlet" is een wederom erg aan Sorcerer herinnerend, sfeervol werkje die ongelooflijk spookachtig en ellendig klinkt. Ellendig is hier overigens positief bedoeld.
Een naargeestig, maar toch ook wel mooi thema doemt in de vorm van sfeervolle fluitklanken uit de zompige duisternis op en contrasteert de boel een beetje. Maar de benauwende, drukkende duisternis die uit de diepste krochten van de aarde lijken te komen, zuigen je compleet op in dit prachtige ambient-werkje die wat mij betreft rustig twintig minuten had mogen duren.

De slagroom op dit al overheerlijke toetje is het tien minuten durende monster "Klangwand", die dit keer erg doet denken aan Klaus Schulze ten tijde van het prachtige Moondawn. Sterker nog, dit ís een regelrechte verwijzing naar Moondawn en het is werkelijk weergaloos om naar te luisteren. Dit komt simpelweg door het, op de één of andere reden, verrassend herkenbaar klinkende intro, het verbijsterende sequencer-werk en het effectieve drumwerk van Carl Brooker. Zelfs de snerpende lead-solo doet zeer Schulzeiaans aan.
Als klap op de voorpijl weten de heren Shreeve en Boddy tijdens deze intense rit, de boel tegen de zevende minuut nog eens flink op te stoken, wat dus resulteert in een geweldige eindsectie die op heerlijke wijze langzaam tot het einde toe, weer tot bedaren wordt gebracht.
Dit is oprecht meesterlijk te noemen en het blijft dan ook van begin tot eind een feest der herkenning.

"Klangwand" gaat rechtstreeks over in het opmerkelijke "Silent White Light". Een druilerige, maar tegelijkertijd prachtige soundscape die de rustige kant van ARC laat horen.
Galmende klanken gaan hand in hand met een droevig hoofdthema en zorgen voor een uiterst sfeervolle, vier minuten durende, ambient-soundscape die op het laatst een lichte opleving kent.

Een sluimerende sequencer-sectie, zo'n typische die zo'n beetje het handelsmerk van ARC genoemd mag worden, rolt uit de duisternis tevoorschijn en kondigt "Sparked" aan, waarop de effectieve drumsectie van Carl Brooker volgt.
Een redelijk eenvoudig, doch aanstekelijk thema laat van zich horen en zodra de drumsectie compacter en venijniger wordt, lijkt het weer alsof de muziek is teruggekeerd naar de stijl van TD's Force Majeure.
Dit is gewoon pure elektronica-rock wat we hier voorgeschoteld krijgen, maar dan eentje van het Berlijnse School-kaliber.

Bij "Mother" zou je wellicht een wat rustig, kalm nummer verwachten. Niets van dat alles. "Mother" is een zeer duister en onrustbarend stuk muziek die sluimerend en dreigend op lijkt te komen. Als op een gegeven moment een soort overstuurde orgel-sectie zich al hamerend een weg door de duisternis heen wringt, is er geen ontsnapping meer mogelijk.

Als de gemoederen eenmaal wat tot bedaren lijken te komen, kondigen twinkelende klanken zich aan en zitten we alweer in het slotstuk "Pulse Train".
Een mooie synth-deken wordt uitgespreid en een sequencer-sectie komt langzaam tot leven.
Middels deze altijd werkende combinatie wordt er toegewerkt naar een sectie waarin wederom ruimte is overgelaten voor een stuwende drum-sectie.
Deze combi zorgt voor een geweldige eindsectie, die een al even geweldig album afsluit.

Buiten dit al geweldige album om, staat ARC voornamelijk bekend als een échte live-act. Des te meer bijzonder is het dat Blaze één van hun weinige studio-albums betreft. Toch laat ARC ook horen dat ze in de studio al net zo goed, krachtig en intens klinken als dat ze dat live doen.
En dus is Blaze dus gewoon een topper. Maar dat zijn eigenlijk alle albums van ARC en of het nu live of in de studio tot stand is gekomen, het maakt niet uit.
Concreet: Mark Shreeve + Ian Boddy = ARC = GEWELDIG!!

Niks aan toe te voegen. Kwalitatief zeer hoogwaardige EM. 4,5 ster