Waking the Cadaver - Perverse Recollections of a Necromangler (2007)
mijn stem
6 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Necroharmonic
-
Intro (1:11)
-
Always Unprotected (2:36)
-
Raped, Pillaged, and Gutted (3:38)
-
Connoisseurs of Death (2:38)
-
Interlude (0:53)
-
Type a Secretor (2:14)
-
Tire Iron Emblugeonment (2:38)
-
Blood Splattered Satisfaction (2:34)
-
Pigtails Are for Face Fucking (3:02)
-
Chased Through the Woods by a Rapist (1:51)
-
I Know the Insides of Women (3:15)
0
geplaatst: 30 oktober 2008, 12:20 uur
De mens heeft een goede, vriendelijke kant in zich. We respecteren elkaar, zorgen voor familie en vrienden, we zijn vriendelijk tegen vele andere mensen, ...
Om vlug een voorbeeld te geven: een klein meisje ziet een ijskar staan, met daar de o zo vriendelijke, lichtjes kalende ijsman erachter. Het kind vraagt een heerlijke bol vanille-ijs. Maar, iedereen maakt het wel eens mee, het meisje laat de bol op de grond vallen. Wat doet de rechtgeaarde, lichtjes kalende ijsman dan? Inderdaad, het meisje krijgt een gloednieuw, gratis ijsje met twee bollen vanille-ijs.
Dat is de goede kant van de mens.
Langs de andere kant bezit de mens ook een donkere, barbaarse kant. Iedere mens houdt er toch wel eens van om naar een sadistische horror-thriller te kijken? Of om onschuldige mensen af te knallen in een videogame? Om op mijn voorbeeld terug te komen: stel nu dat de vriendelijke, lichtjes kalende ijsman aan het einde van zijn ronde naar huis gaat, zijn logge 4x4 start, aan de Kortrijksesteenweg een hoertje oppikt, deze naar zijn kelder begeleidt, touwen en messen bovenhaalt, waarna het hoertje de kelder nooit meer levend verlaat... De barbaarse kant van de mens...
Waking the Cadaver weet het perfect te bespelen. Het 1e woord van de titel zegt genoeg: "perverse". Het klinkt allemaal zo pervers, dat het je barbaarse kant naar boven haalt, en de luisteraar glimlachend "Blood splattered satisfaction!" doet meebrullen.
Dàt maakt het plaatje zo goed. Diegenen die bekend zijn met het genre hebben het allemaal al eens gehoord, echt nieuw is het niet: moddervette en zompige riffs, stevige (doch middelmatige) drums en diepe, gutturale vocalen afgewisseld met veel pig sqeals. Toch klinkt deze plaat erg lekker, vooral door de zompige riffs. Ook gebruikt de band een heuse overload aan breakdowns, waar ik maar geen genoeg van kan krijgen. Volgens sommigen wordt er hier wel heel erg mee overdreven, waar ik eigenlijk wel kan inkomen. Toch drukt dit de pret niet.
Favoriete nummers zijn hier Tire Iron Enbludgeonment en Blood Splattered Satisfaction.
Conclusie: geen echte uitblinker in het genre, niets nieuws onder de zon, geen aardbeving in death metalland, gewoon een heel erg lekker plaatje. Voor de fans van Despondency, Annotations of an Autopsy, The Partisan Turbine en dergelijke.
Om vlug een voorbeeld te geven: een klein meisje ziet een ijskar staan, met daar de o zo vriendelijke, lichtjes kalende ijsman erachter. Het kind vraagt een heerlijke bol vanille-ijs. Maar, iedereen maakt het wel eens mee, het meisje laat de bol op de grond vallen. Wat doet de rechtgeaarde, lichtjes kalende ijsman dan? Inderdaad, het meisje krijgt een gloednieuw, gratis ijsje met twee bollen vanille-ijs.
Dat is de goede kant van de mens.
Langs de andere kant bezit de mens ook een donkere, barbaarse kant. Iedere mens houdt er toch wel eens van om naar een sadistische horror-thriller te kijken? Of om onschuldige mensen af te knallen in een videogame? Om op mijn voorbeeld terug te komen: stel nu dat de vriendelijke, lichtjes kalende ijsman aan het einde van zijn ronde naar huis gaat, zijn logge 4x4 start, aan de Kortrijksesteenweg een hoertje oppikt, deze naar zijn kelder begeleidt, touwen en messen bovenhaalt, waarna het hoertje de kelder nooit meer levend verlaat... De barbaarse kant van de mens...
Waking the Cadaver weet het perfect te bespelen. Het 1e woord van de titel zegt genoeg: "perverse". Het klinkt allemaal zo pervers, dat het je barbaarse kant naar boven haalt, en de luisteraar glimlachend "Blood splattered satisfaction!" doet meebrullen.
Dàt maakt het plaatje zo goed. Diegenen die bekend zijn met het genre hebben het allemaal al eens gehoord, echt nieuw is het niet: moddervette en zompige riffs, stevige (doch middelmatige) drums en diepe, gutturale vocalen afgewisseld met veel pig sqeals. Toch klinkt deze plaat erg lekker, vooral door de zompige riffs. Ook gebruikt de band een heuse overload aan breakdowns, waar ik maar geen genoeg van kan krijgen. Volgens sommigen wordt er hier wel heel erg mee overdreven, waar ik eigenlijk wel kan inkomen. Toch drukt dit de pret niet.
Favoriete nummers zijn hier Tire Iron Enbludgeonment en Blood Splattered Satisfaction.
Conclusie: geen echte uitblinker in het genre, niets nieuws onder de zon, geen aardbeving in death metalland, gewoon een heel erg lekker plaatje. Voor de fans van Despondency, Annotations of an Autopsy, The Partisan Turbine en dergelijke.
0
bro
geplaatst: 16 november 2008, 20:34 uur
duidelijk een band in het genre die jij weer erg goed vind, maar mij totaal niet kan boeien, hé Ben 
0
geplaatst: 16 november 2008, 20:39 uur
Eén van de zovele, ik zal je wel nog eens bekeren Ik vind het ook schijtmuziek hoor, alleen is hij wel verdomd goed.
Ik vind het ook schijtmuziek hoor, alleen is hij wel verdomd goed.
0
geplaatst: 30 oktober 2012, 15:42 uur
Dit is zo'n album die (terecht) door velen gehaat werd, maar ik ga er nog steeds hard op. Sentiment? Waarschijnlijk, want dit zit muzikaal echt niet goed ineen. Maar verdomme, die breakdowns 
* denotes required fields.
* denotes required fields.