Amenophis - Amenophis (1983)

Curieuze West-Duitse indie-prog in een tijd dat niemand iets van prog moest hebben, al was er wel zo langzaamaan een beweging gaande die men neo-prog is gaan noemen. Deze plaat is echter geen neo-prog, maar ademt seventies uit. Als ik het zou moeten vergelijken, dan zou ik kiezen voor Grobschnitt of Hoelderlin. Een mix dus van melodieuze hardrock en symfonische rock. Het spel is best goed, de productie wat ouderwets seventies, maar dus wel analoog. De zang is wat breekbaar en onopvallend. Het gitaarspel is behoorlijk stevig (er wordt flink geshred zo nu en dan) en zo ook de drums.

Omdat deze plaat in eigen beheer is opgenomen en uitgebracht, is er enerzijds het probleem van een amateuristische productie en anderzijds het totale gebrek aan promotie. In de jaren '90 pikte het franse Musea Records de band wel op en bracht deze plaat uit op cd.

Deze plaat is geen missende schakel in het progressive rock-verhaal en kan gewoon overgeslagen worden, maar aan de andere kant is het wel gewoon een fijne plaat om gehoord te hebben. En voor een band zonder begeleiding of support klinkt het allemaal best goed. In de moderne tijd (met oa Bandcamp etc.) was de band vast wat bekender geworden, al was het alleen maar in prog-kringen.