Nóg meer Bill Evans in een trio-bezetting
at the Vanguard 
Wat een aangename verrassing toen ik die woorden op de hoes las.
Aan de gekozen nummers, waarvan maar liefst drie eigen composities, merk je al dat dit een andere lading zal dekken. Ergens is dat goed ook: Bill Evans lijkt op dit album muzikaal wat gegroeid te zijn en andere dingen uit te proberen waardoor het geheel wat gevarieerder - binnen zijn standaard dan - klinkt dan wat we gewoon zijn. Hij kan het echter nog steeds en wordt ook hier bijgestaan door sterke medespelers - Eddie Gómez, wiens bassolo's zeer mooi aansluiten - en Martie Morell - die bij momenten een klein beetje meer vrijheid lijkt te krijgen dan Motian destijds kreeg welke het geheel alleen maar ten goede komt.
Since We Met is een prachtig openingsnummer waar Evans op karakteristieke wijze de sterren van de hemel tikt!
Midnight Mood klinkt zoals verwacht sfeervol als de nacht maar op een erg opgewekte manier waarbij je je afvraagt: wat zouden ze daar zo laat op de avond aan het doen zijn? Ah juist, geweldig musiceren. Nummers als
Time Remembered en
Turn Out the Stars liegen er niet om: naast standards spelen kon Evans ook overtuigen met eigen uitvoeringen. Iets wat men voorheen maar hier en daar te horen zou krijgen.
Zo gaat dat maar door op deze onderbelichte opname waarbij ik me verwonder dat zelfs heel wat Evans-liefhebbers dit over het hoofd hebben gezien. Muzikaal leunt dit naar mijn gevoel in opzet dichter aan bij
Waltz for Debby doordat Evans als bandleider het heft in handen neemt. Al klinkt het geheel qua stijl een stuk vrolijker.
Hier ga ik nog heel lang van genieten, wat een geweldige ontdekking
