Jim Black - AlasNoAxis (2000)

Het drumwerk is in sommige stukken erg knap maar ik zie de rode draad niet meer. Als ik dit album luister, luister ik precies naar verschillende nummers die niet met elkaar in verband staan. Qua compositie vind ik het toch niet zo denderend. Maar misschien moet deze plaat nog rijpen...

Tja, wat zal ik hier eens over zeggen. Een echt jazzrock album met kleine freejazz elementen. De compositie bevatten leuke stukken voornamelijk als de distorion wordt aangetrapt. Alleen bevat dit album voor mij iets te veel, rock structuur om een goed jazz album te zijn. De nummers blijven een beetje op het zelfde niveau.

De bandleden: Chris Speed: tenor saxophone; Hilmar Jensson: guitars; Skuli Sverrisson: basses; Jim Black: drums.

Ten eerste zijn er best leuke drumstukken van de bandleider, maar nergens is het voor mijn gevoel uitmuntend en ik vind hem zo beetje de minste speler van het stel. Op sommige stukken speelt de Tenor sax erg mooi, en subliem. Het gitaar spel heeft eenaantal intressante stukken. ALleen komt het voor mijn gevoel net niet goed uit de verf.

een voorbeeld is Auk and Dromedary, het nummer begint als een soort freejazz gitaar album wat doet denken aan Sonny Sharrock - Ask the Ages. Alleen dan wordt er een heel standaard drum partij ingezet, wat bij mij associaties op roept met een jaren 80 pop rock nummer waardoor alle kracht van het nummer weg donderd.

En eigenlijk werkt dit zo bij veel nummers, ongeacht het instrument. Zo heeft de Tenor sac een leuk spel, maar wordt onderuit gehaald door de gitaar etc. De Drums in Luxuriate zijn interssant, maar komen niet echt goed uit de verf.

Al met al, een prima stuk, alleen ik ben er geen fan van.

Ik vind het een moeilijk te beoordelen album, dit. Eerste associaties zijn zeker positief wel: prikkelend en vooral stijlvol. Zeker nergens standaard, toch niet storend en met op de een of andere wijze voor mij een chique uitstraling.

Nummers 4 tot en met 9 vind ik het leukste deel van het album: kaleidoscopisch, met steeds net genoeg tijd om er aan te wennen. Prikkelend, maar wel met het gevoel dat het een tentoonsteling is met niet afgemaakte schilderijtjes. Aan het einde van het album blijft er toch weinig hangen; de rockpassages zijn me ook nogal dun en ik mis de meeslepende lick of het opzwepende ritme waar het in de nummers af en toe wel naar lijkt op te bouwen.

Wel en album dat je vaker kan horen (luisterde denk ik een keer of 5 wel en het verveelt toch niet), maar lyrisch kan ik er niet van worden.

Het slotnummer heeft toch wel een hele eh.. aparte opbouw. Past prima in de plaat, daar niet van, maar als los nummer (het stond nog als zodanig op mn mp3 speler en ik kwam het gisteren weer tegen) is het toch wel een vreemd stuk. Vreemd - niet vervelend, dus. Het blijft toch wel werken dit plaatje.

Ik heb 'AlasNoAxis' zopas voor de tweede keer beluisterd, en blijf me verwonderen over wat de muzikanten eigenlijk doen. De eerste nummers zijn haast impressionistisch qua opzet: men blaast wat voor zich uit, ontwikkelt een losse atmosfeer van klanken zonder echt een muzikaal verhaal te ontplooien. Het album is op dat moment interessant, doch niet bepaald spannend: iedereen kijkt namelijk dezelfde kant op, in plaats van elkaars grenzen af te tasten en zuiver te communiceren. sq vat perfect samen wat ik over dat eerste deel denk:



Vanaf 'Luxuriate' ligt de plaat me een pak beter: de musici werken toe naar bepaalde climaxen en er ontstaat een dialoog die daarvóór afwezig was. Jensson toont zich een heerlijk gitarist: met zijn melodische partijen ondersteunt hij de band, met zijn snoeiharde pieptonen omklemt hij als het ware de hele sound van de formatie. Het hoogtepunt uit 'Melize' zegt wat mij betreft genoeg.

Helaas moeten we nogal lang wachten op echte "kwaliteit", en in zijn geheel had 'AlasNoAxis' maar half zo lang mogen zijn. Toch heeft Jim Black iets in mij wakker gemaakt, via zijn avant-gardistisch experiment dat in geen enkel hokje thuishoort. Even verder neuzen naar wat artiest nog heeft uitgespookt is dus de boodschap.

AlasNoAxis wordt toch indrukwekkender met de tijd. Vooral de high-energy nummers vind ik echt imponerend; wanneer alle instrumenten samen een helse geluidsmuur vormen. De knallende stukken van de solisten houden de luisteraars' aandacht erbij. Jensson speelt heerlijk op zijn gitaar. De saxofonist heeft een heel eigen geluid. Eén dat ik nog nergens anders gehoord heb. In het nummer 'Optical' komt zijn spel goed tot zijn recht. Lekker gerekt vrijwel zagend en snijdend geluid creërt hij met zijn blaasinstrument. Waar ik aanvankelijk niet tegen kon begin ik nu van te houden. (Misschien die albums van Albert Ayler toch nog eens bovenhalen )

Elke artiest kleurt hier op of buiten de lijntjes. Het geluid is scherp en vaak snijdend en anderzijds ook zo grof van karakter. (ik denk aan een facet)

Soms ligt de klemtoon op de verschillende ritmes die door elkaar vloeien en dan vergeet je wel eens dat er ook nog zoiets bestaat als tempo. In lyrische nummers als Ambacharm of rocknummers als Maybe bewandelt Jim Black in zijn compositie dan weer een heel ander pad.
Het album bevat zoveel texturen die ervoor zorgen dat je geboeid verder luistert. Heel mooi en interessant werk!