Joe Henderson - So Near, So Far (Musing for Miles) (1993)

Geen jazzkenner zijnde (zoals sommige liefhebbers met verstand van zake op dit forum die ik daarom met plezier volg), maar wel een gretig luisteraar - al moet ik er wel voor in de stemming zijn, zo merk ik.
Dit wat latere album van tenorist Joe Henderson is mij goed bevallen de laatste week. Het elegante spel met die mooie fraseringen ging mij niet snel vervelen, maar ook de andere musici vind ik hier boeiend. Ik luister altijd met gespitste oren naar de drummer, en Al Foster vind ik verrukkelijk, wat ook geldt voor bassist Dave Holland. Dan vergeet ik soms om naar Henderson te luisteren, om wie het hier wel degelijk draait.
Alleen heb ik soms wat moeite met het schrille geluid van gitarist John Scofield, wiens funky spel ik overigens heel goed kan waarderen. Voor mij dus een bevredigend album

Ach ja Joe Henderson: wat is hij toch ontzettend goed. Ik heb werkelijk nog nooit een slechte plaat van hem gehoord (nou vooruit: Porgy & Bess, maar dat ligt niet aan Joe). Joe Henderson is het type saxofonist dat je wel durft te verleiden en naar het puntje van je stoel weet te bewegen, maar nergens echt de weg kwijt raakt. Joe Henderson speelt nooit een enorme overblow, een piep of een knor maar zijn spel is altijd in beweging en kan evengoed best wat van je vragen als luisteraar.

Op deze plaat heeft hij al twee dingen direct goed gedaan: het repertoire (een paar van Miles' beste nummers) en de band met allemaal oud Miles Davis gedienden: John Scofield, Dave Holland en Al Foster. Eigenlijk kan het vanaf daar nog nauwelijks de mist in gaan. En dat doet het ook niet. De ballads zijn prachtig en vol gevoel, de snellere thema's spannend en swingend. De band legt een fantastisch fundament en Joe Henderson vliegt er soepeltjes overheen. Hoogtepunt van de plaat: Flamengo Sketches.

Stem met een heel punt verhoogd. De keuzes die Joe hier uit het immense oeuvre van Miles heeft gemaakt pakken bij nadere beluistering toch heel goed uit. De nadruk ligt sowieso op enkele minder bekende nummers en aan de mij wel bekende compositities heeft Joe voldoende een eigen draai meegegeven, waardoor het nergens in het naspelen van bekende deuntjes verzandt. Je herkent de thema's wel, maar Joe en de andere muzikanten nemen alle vrijheid om die composities zelf in te kleuren. De band bestaat enkel uit grote namen uit de jazz, de geluidskwaliteit is sprankelend en loepzuiver, zoals je van een opname uit 1993 mag verwachten, dus mijn herwaardering is niet meer dan logisch. Klasse plaat weer van Joe, alweer!