Robert Miles - Organik (2001)

Ik heb altijd wel een klein boontje gehad voor Robert Miles. Leuke trance/pop die dikwijls zeer geschikt bleek tijdens lange autoritten. Met dit album slaat hij een andere richting in, en dat had hij best mogen laten eigenlijk. Niks mis mee dat hij wat wil experimenteren, maar de popinvloeden die nog overduidelijk in dit album zitten slaan echt nergens op.

Nochthans begint "Tsbol" nog redelijk hoopvol. Mooie, warme wave met een kalme voice sample overheen. Wanneer echter melodiesamples en clap/hihats ed toegevoegd worden krijgt het geheel veel weg van flauwe tafelmuziek. Prul die enkel werkt zolang je niet echt hoort hoe en wat. Wat opvalt is dat de nummers ook een heel stuk minder electronisch klinken (drumstel in Tsbol, gitaar in "Separation", ...). Enige vorm van experimentatie wordt weggelachen door vreselijke melodieën en lelijke samples/instrumenten.

Op zich heeft dit album best een unieke klank, maar faalt voor mij volledig. Stuk voor stuk zijn de nummers het aanhoren niet waard. Ze verder overlopen heeft dan ook weinig zin, omdat ik telkens weer over dezelfde dingen val. 0.5*

Ik hou het maar bij Children!

Die CD die daarna kwam was anders ook nog best te pruimen (23 AM of zo). Van deze blijf je echter beter uit de buurt

Kwist niet een dat hij na die cd met Children nog meer albums had....