Keramick & Lobo - Digital White (2007)

Zacht knisperend gaat dit album ruim een uur door zonder dat het me verveelt. Let wel: telkens zitten er in de nummers verrassende wendingen of intrigerende momenten waarbij je je afvraagt hoe ze er op zijn gekomen. Dit allemaal zo subtiel gedaan dat de voortgang nergens gehinderd wordt.
De klanken zijn warm en organisch en ik krijg er dan ook een zeer behaaglijk gevoel bij......
Normaliter niet de hoek waarin ik albums zoek, maar zo af en toe kom ik toch uit bij platen die me wel weten te pakken en daar is deze er dus eentje van.
Ik durf niet te zeggen of het goed is binnen het genre en ik ben dan ook wel benieuwd hoe de 'kenners' dit beoordelen.
Hoe dan ook is dit behoorlijk genieten voor mij en ik hoop dat dit album nog meer op me in zal gaan werken in de toekomst, want in dat geval heb ik een bijzondere cd ontdekt die wel een plaats verdient in mijn cd-kast (alhoewel het erg moeilijk verkrijgbaar is heb ik al moeten constateren).

Maar hoe ervaar ik dit alles dan?
A Tune for a Blank Mind komt langzaam opzetten en doet heel natuurlijk aan: een lome zondag aan een waterplas waar je verkoeling zoekt. Qu geluid kan ik niet ontkomen aan mijn eerste ervaringen indertijd met het debuut van Air. Dat debuut bleek op lange termijn een groeier van jewelste dus het biedt perspectieven voor Digital White.
Somewhere in Between sluit naadloos aan bij het eerste nummer, maar klinkt net even verstilder. Als je oppervlakkig luistert zou het wat saai of monotoon over kunnen komen alleen mis je dan toch echt de kleine toevoegingen die het nummer goed staande weten te houden.
Digital White draagt de sfeer die albums van Boards of Canada ook in zich hebben. Het is wat meer down to earth dan de 2 vorige nummers. En hier knispert en knettert het lekker waaroverheen een warme deken wordt gelegd. Die warme, organische klanken waar ik het dus over had zeg maar. Voor mij zeker één van de beste nummers van dit album.
Blind Light gaat door met de flow van het titelnummer. De donkere baspartijen doen me terugdenken aan het duistere van Massive Attacks Mezzanine, maar de hoofdmelodie is te luchtig om echt te kunnen spreken van een vergelijk. Nummers als deze moeten rock-liefhebbers aan kunnen spreken, want ondanks dat dit geen rock is hoor ik toch wel degelijk wat 'rock-klanken' vertaald naar electronica. Wederom een favoriet nummer van mij.
Ook favoriet is Delicate Nouns wat het lome zomergevoel terug brengt. Akoestisch instrument-gebruik is hier mede verantwoordelijk voor. Verder horen we vogelgeluiden en een telefoon rinkelen en de piano geeft er een jazzy touch aan mee.
Temper Colour eindigt het zomergevoel en komt wat killer over. Toch slaat dit na anderhalve minuut om in een luchtiger toon. Alsof de dreigende wolken die er even naar uit deden zien dat er onweer op komst was alsnog over drijven.
Dandy Lions and Rose Pedals komt heel fris over en blijft de hele sfeer van het album goed vasthouden. Absoluut heel erg sferisch, maar ik kan me voorstellen dat sommigen dit te veel als 'leuk voor de betere lounge-tent' zullen omschrijven.
Op de myspace pagina staat bij het rijtje invloeden de naam Tom Waits. Uiteraard opmerkelijk omdat de muziek van deze artiest mijlenver hier vandaan staat. Misschien doordat het nummer halverwege omslaat naar bijna jazz dat ik die referentie toch een beetje begrijp. Dat omslaan vind ik overigens knap gedaan want het komt niet geforceerd over op mij.
Current Black is misschien het meest 'electronica' van alle nummers hier te vinden.
Nocturne heeft spoken word als extra instrument en het ademt wat oosters uit qua instrumentatie.
Fret Noise Waltz beschouw ik weer als een favoriet. Het neigt weer veel meer naar pop/rock maar ik vind het een heerlijke groove hebben waar ik wel voor val.
Rails heeft een intro op akoestische gitaar en loopt daardoor mooi door vanuit het vorige nummer. Blazers geven het nummer wat chiques mee. Heel subtiel en nergens overdone.
En voor je het weet ben je al bijna weer een uur verder en zijn we aangekomen bij Mum's the Word wat een waardig afsluiter is van dit toch best wel betoverende album.
Nogmaals: ik ben nogal blanco dit album tegemoet getreden en ik heb geen idee hoe dit album echt op waarde geschat moet worden binnen het genre.
Misschien beoordeel ik het te gunstig, alhoewel het natuurlijk altijd een gevoelskwestie blijft beoordeeld door kenners of niet.

Vandaag de cd per post binnengekregen. Deze cd is alleen in Finland te verkrijgen en woon je daarbuiten dan moet je contact opnemen met ene Jussi Mikonen. En laat deze Jussi nu net de 'mixing and mastering' van dit album voor zijn rekening hebben genomen; maakt het bestellen toch net even leuker. 8 Euro voor een cd (waar 4 euro verzendkosten bij komen) is natuurlijk ook nog eens een zacht prijsje.
En de cd zelf? Blijft erg aangenaam en is echtgenoot-proef is wel gebleken en dat is altijd mooi meegenomen

Op hoop van zegen dat herman me niet gaat bestraffen nu: een quote uit een pm van hem:



Nee beste herman, daar is geen enkele reden voor. Ik zie al waar het fout is gegaan namelijk.....

Bij Left/Right hoort het volgende stukje: Op de myspace pagina staat bij het rijtje invloeden de naam Tom Waits. Uiteraard opmerkelijk omdat de muziek van deze artiest mijlenver hier vandaan staat. Misschien doordat het nummer halverwege omslaat naar bijna jazz dat ik die referentie toch een beetje begrijp. Dat omslaan vind ik overigens knap gedaan want het komt niet geforceerd over op mij.

Ik heb er dus wel wat bij geschreven maar was vergeten de titel er ook bij te vermelden.
Het is bovendien mijn favoriete track van dit album!

Kijk aan. Ook de mijne dus.

Als ik deze plaat wat beter ken, zal ik ook eens een langer stukje neerpennen.

zacht knisperend, warm zomergevoel, echtgenoot-proof. Die drie kenwoorden omschrijven heel mooi waarom deze plaat bij ons vaak de avond vult de laatste tijd. Ik sluit me helemaal bij aERodynamIC aan.