The Brandos - Honor Among Thieves (1987)

Dit overrompelende debuut werd destijds als belofte opgepikt door Rolling Stone en er leek een mooie toekomst voor de Brandos weggelegd. jammer genoeg pikte het grote publiek het niet erg op. Je moet dit ergens tussen U2 en CCR situeren; ze doen er niet voor onder!

Voor mij zeker niet, ik heb maar bar weinig met U2. En geen enkele nummer op een cd staan. Van Contribution [the best of] had met gemak een dubbel album van gemaakt kunnen worden. Het hele Gunfire at midnight album kan er op bijvoorbeeld.

Parlotones Ik herken een zekere (Ierse?) lyriek binnen het stramien van de gitaarrock, maar ook veel verschillen. Een Bono-iaans messianisme is Dave Kincaid b.v. helemaal vreemd en de liedjes van The Brandos zijn traditioneler/ambachtelijker (meer hierover bij 'Los Brandos'). Eigenlijk vind ik the Brandos niet goed te compileren; bij de eerste 4 albums heb je eigenlijk geen idee wat je weg moet laten: alles is goed!

The Brandos had eind jaren 80, begin jaren 90 nog enige bekendheid in Nederland, zonder direct uit te groeien tot een band van formaat. De muziek kent weinig verassingen, de heren gaan vaak recht op hun doel af, dat is deels de charme maar het komt de spanning niet altijd ten goede.
Zanger Dave Kincaid heeft een paar fijne schuurpapieren stembanden en zit in hetzelfde register als John Fogerty.
De muziek vertoont ook raakvlakken met de band van Fogerty, hoewel de muziek hier en daar doorspekt is met Ierse folk elementen. Dat is ook niet vreemd aangezien Kincaid een Ierse achtergrond heeft.
Vanuit tekstueel oogpunt staan veel platen van The Brandos vol met verwijzingen naar de Amerikaanse burgeroorlog.
Het debuut kent een aantal leuke songs, de gedreven opener Gettysburg en het trage maar slepende Walking on the Water maken indruk. De overige tracks slepen er weliswaar een voldoende uit maar als geheel is het nu ook weer niet overrompelend. Echter de stem van Kincaid is fraai.