Jim Kirkwood - Nightshade in Eden (2007)

Jim Kirkwood een weldoener, omdat zijn muziek zo van het net te plukken is, of een componist die goed heeft opgelet tijden de lessen op de Berlijnse School? Het zijn twee vragen die door mijn hoofd gaan bij het luisteren naar zijn muziek. En wat ik tot nu toe heb gehoord is goed bevallen. Het eerste wat bij dit album opvalt is de tracklist. Een track van dik een kwartier, maar ook een van goed drie kwartier.

Childeren Don't Play Here begint behoorlijk klassiek. Een klagerige cello is te horen op een orkestratie die bepaald niet vrolijk stemt. Gevoelsmatig roept het een beeld op van een droeve herfstdag. Het grijze wolkendek wil van geen wijken weten. Toch komt er wel wat leven in de brouwerij, maar ook hier spreekt wat zwarts uit. Waarmee ik wil zeggen dat het min of meer lijkt of een duivel over het spelterein van de kinderen vliegt in onzichtbare vorm. Daardoor zien de speeltoestellen er ongebruikt uit. Verlaten en alleen een druppel regen vloeit er op zijn tijd van de glijbaan af.

Alsof ik ergens ver achter de verste planet van het universum ben terecht gekomen begint Nightshade in Eden. Kort daarna komt een spannende orkerstratie op mars tempo uit de boxen rollen. Het geeft me een gevoel met zijn allen ergens heen te lopen. En dan ineens is het haast angstig stil. Wat ik hoor zijn zachte bassen en wat vogels. Na verloop van tijd is daar opnieuw de mars muziek. Na niet al te lange tijd weet ik al voor mijn gevoel dat Jim Kirkwood me mee neemt op een bijzonder reis. Even is het een paar minuten stil tot dat daar opeens een heerlijke sequencer is te horen. De gang zit er goed in even later komt daar de gitaar synthesizer bij. Plots valt dit weg, maar wat dan volgt is ook erg mooi te noemen. Een rollende sequencer die op een heerlijke drive staat ingesteld. Het lijkt of ik aan het laagvliegen ben boven het land. Steeds hoger en hoger, de lucht wordt ijler en ijler. Hier en daar wordt een landing ingezet, maar een voet op de aarde zetten lukt niet. De muziek neemt me steeds op een positieve manier op sleeptouw. En voordat ik er erg in heb is de aarde slechts een klein blauw stipje met wat witte vlekjes. Hier voel ik intense rust en zweef weg in mooie gedachten. Kirkwood geeft me alle tijd om er van te genieten. Hierdoor vallen de kleinste details op waar andes voorbij gelopen wordt. Warm klinkende bassen versterken dit gevoel nog eens. Dit is goed doordacht en subtiel aan de geluidsdrager toegevoegd. Aan het einde van het stuk komt er heel langzaam meer tempo bij waardoor het gevoel ontstaat dat er een tunnel wordt ingereden. Nog wat wijdse beelden flitsen door het hoofd, op weg naar het aardse met in het hoofd een herinnering die de mooiste vakantie overschrijft.

En dan na een dik uur komt er een eind aan een heerlijk album van Jim Kirkwood die het "normale leven" even helemaal doet vergeten. Zelfs bij het schrijven van deze tekst wilde ik nog eens wegdrijven en viel de concentratie dus even weg. Een hele dikke voldoende dus en wellicht een meesterwerk.

Jim Kirkwood staat bij mij bekend als een muzikant die het liefst afwijkt van de radio-vriendelijke speelduur van 3 tot 4 minuten die de meeste nummers duren. Nee, het liefst gaat het er bij hem als volgt aan toe: hoe langer, hoe beter. En de muziek van Jim komt dan ook het best tot z'n recht, als de speelduur van de nummers in kwestie lekker lang zijn. Zo ook het geval bij deze Nightshade in Eden.

"Children Don't Play Here" is een machtige en slepende muzikale creatie die begint als een klassiek stuk, vanwege de vele cello-klanken die te horen zijn. In de 4de minuut komt daar zo'n typische mid-tempo sequence bij, die perfect in het geheel past. Die heerlijke sequences zijn toch wel dé ingrediënten die me zo verslaafd hebben weten te maken aan deze vorm van electronische muziek. Het nummer neemt naarmate het vordert, aan kracht toe, maar overstijgt zich nooit, waardoor het overkomt als een sterke en evenwichtige compositie waar pas op het eind een toepasselijk melodietje om de hoek komt kijken, die de oren nog eens extra doen spitsen. Wat dat betreft een prima opwarmertje voor het ruim 3 kwartier durende titelnummer.

"Nightshade in Eden" begint erg zweverig en ingetogen, maar tegelijkertijd klinkt het geheel erg onrustig, doordat fluisterende en sissende geluiden het geheel een ietwat bevreemdende stemming meegeven. Plotsklaps wordt dit opgevolgd door een bombastisch en dramatisch stuk wat dreigend overkomt. Alsof Jim me op een muzikale manier wil waarschuwen dat het allesbehalve vrolijk wordt. Even lijkt de rust in één keer terug te keren. Zo erg zelfs, dat ik met m'n oren gespitst moet luisteren, aangezien het bijna stil klinkt, totdat ik weer achterover in m'n stoel geworpen wordt, als het stampende stuk van daarnet weer terugkeert. Achtereenvolgens laat Jim de boel weer langzaam op gang komen om me vervolgens te trakteren op zijn sequence-traktaties die een behoorlijk Tangerine Dream-gehalte kennen. Vervelend? Nou, nee!! Mooie, rollende en sprankelende sequences worden over elkaar heen gelegd, waardoor een indrukwekkend klanken-pallet ontstaat, waarin Jim wederom weer het beste uit zichzelf haalt. Na een slordig kwartiertje laat hij de boel langzaam doven, om vervolgens met uiterst relaxed en sfeervol materiaal te komen, die zeer buitenaards aandoet. Dit stuk zal uiteindelijk de basis vormen, waarin ruimte gecreërd wordt voor een langzaam opkomende ritme-sectie die in ritme en dynamiek steeds sterker en steviger wordt, totdat de sequence uit het begin ook weer terug komt. Tot slot overstijgt de muziek zich opeens, en zijn er hier en daar ijzersterke solo's te horen, totdat uiteindelijk alles langzaam wegebt, en het verontrustende stuk uit het intro weer van zich laat horen.

Jim Kirkwood weet andermaal te overtuigen met dit klasse-album, die een sterk staaltje aan vooral aan Berlin School-herinnerende synthesizer-muziek laat horen. Relatief gezien klinkt het ook allemaal nét even wat minder bruut en oorverdovend, dan dat ik normaal gesproken van Jim gewend ben. Maar desalniettemin treur ik daar niet om, hoor. Dit is namelijk gewoon weer erg goed, en zal zeker liefhebbers van Tangerine Dream en Klaus Schulze aan moeten spreken.