Jim Kirkwood - We Are Nightingales (2007)

"We Are Nightingales" is een pittig Jim Kirkwood-album die in weze weer erg goed is, maar het is zeker niet zijn toegankelijkste album. "Touching the Arc" is daarvan een prima voorbeeld. Ook in dit nummer neemt Jim rustig de tijd om e.e.a. op te bouwen, middels dreigende en uit het duister opborrelende synthklanken, om ergens in de 4de minuut een langzame, maar toch gemene sequence tot leven te wekken, die zich al vrij snel tot een wat snellere ontwikkelt. Zoals ik wel van Jim gewend ben, weet hij tussen verontrustende pauzes door, weer een spervuur van synthgeweld op me af te vuren, die vooral erg heftig wordt omstreeks de 25ste minuut. Het ruim half uur durende nummer is behoorlijk indrukwekkend te noemen.
"The Illusion of the World" is daarentegen één van de weinige nummers waarin Jim zich voor zijn doen erg inhoudt. Galmende, duistere klanken doen hun intrede en worden op een gegeven moment opgevolgd door een accentuerende, pingelende sequence waaroverheen Jim allerlei ongrijpbare klanktapijten legt, zoals ik het wel van hem gewend ben.
"Speaking in Tongues" schudt mij uiteindelijk behoorlijk wakker. Na eerst wat rommelende klanken en mooi, maar ergens ook wat naargeestig gezang geïntroduceerd te hebben, begint een plechtig, bombastisch stuk zijn intrede te doen die krachtiger wordt en een indrukwekkend thema ten gehore laat brengen. Aan het einde van de 5de minuut staat Jim dan al weer klaar om met één van de snelste sequences die ik sinds tijden heb gehoord op een Kirkwood-album, op de proppen te komen. Het is het startsein voor een hard en hels muzikaal synth-avontuur waarmee Jim weer eens bewijst, zeer bruut synth-materiaal te kunnen produceren. En ook nog eens op een vrij intens en hoog niveau. Maar het is over de gehele linie gezien, zelfs voor Kirkwood-maatstaven, best zware kost, wat ik ook al aangaf aan het begin van dit bericht. Het is m.i. daarom, voor mensen die willen kennis maken met Jim Kirkwood, niet een geschikt album om mee te beginnen. Ik zou dan zelf kiezen voor één van de albums uit de "Vampyre"-trilogy of zo, die i.m.o. wat gemakkelijker te behapstukken zijn.
Feit blijft wel, dat ook deze "We Are Nightingales" wederom een top-album is van deze duistere synth-tovenaar.

Het is voor mij tot nu toe toch wel een beetje de ontdekking van het jaar 2009 de muziek van Jim Kirkwood. Zo erg zelfs dat het cd-rek aan een herziening toe is en er wellicht ook een reis naar de Zweedse meubelgigant nodig is om het netjes op te bergen.

Heel in de verte begint Touching te Arc, het brengt me terug na de muziek die in de eerste helft van de jaren zeventig werd gemaakt van de vorige eeuw. Gevoelsmatig bestaat het universum uit niets anders dan leegte. Waar ik ook kijk, ik zie slechts het fonkelen van sterren. Tot dat daar ineens een harde toon is die me uit deze droom helpt. Het is het begin van een reis die voorzichtig begint. Nog even tuffen op de secundaire weg, waarna ik ineens op de grootte weg zit. Heerlijke ritmes nemen me mee op een bijzondere reis. Het tempo zit er lekker in, even wat rust rond de 12e minuut om even wat te kunnen uitrusten, waarna een spannende tocht door een onbekend gebied volgt. Geluiden die tegen de stilte aan zitten vergezellen me. Na verloop van tijd heb ik het gevoel dat ik met een select gezelschap bezig ben met een expeditie door een duister gebied. Tijdens deze toch is de gids de enige die praat, de rest is voorzichtig bezig om over het glibberige pad te lopen. Hierbij komt één toerist ten val en glijd de diepte in, wat hem of haar noodlottig wordt. Even is er droeve muziek te horen en dan ineens gooit Kirkwood alle remmen los, waardoor ik althans los kom van de materie en het droeve voorval helemaal vergeet. Een boeiende film van dik een half uur komt hierdoor op een goede manier ten einde.

En na deze boeiende film staat er nog wat op me te wachten. Met metaalachtige klanken begint The Illusions of the World. Zodra deze zijn verdwenen is er een subtiel spel te horen van diverse speelse geluiden. Naast dat het speels aandoet heb ik ook het gevoel of een magiër bezig is met een ritueel. Onder doeken vinden zaken plaats die het daglicht niet kunnen verdragen. Langzaam maar zeker komen zaken tot stand onder die doeken, maar wat blijft een geheim en alleen de magiër weet wat hij tot stand heeft gebracht.

Behoorlijk donker begint Speaking in Tongues, het geeft me een gevoel of ik alleen ben achtergelaten in een spookhuis. Hier en daar zijn bekende geluiden te horen waardoor het lijkt of bepaalde herinnering naar boven komen. En dan is daar ineens statige muziek. In gedachte zie ik een rouwstoet voorbij gaan. Even lijk ik van de aarde te vallen, maar wordt nog net op tijd door een sequencer opgevangen die me vervolgens een bijzonder avontuur in trekt. Met de minuut stappelen de indrukken zich op, waardoor het opletten geblazen is met de ademhaling. Kirkwood heeft dit door en schakkelt de boel een tandje lager, om vervolgens met een heerlijke uithaal te komen. Tussendoor is er nog wat klaagzang te horen. Ja, en dan volgt een mooi haast klassiek einde. Statige muziek vult de ruimte en titelrol loopt over het doek, waarmee Speaking in Tongues erg fraai tot een eind komt.

En met al het voorafgaande in het hoofd kan ik slechts concluderen dat Jim Kirkwood me opnieuw heeft getrakteerd op heerlijke muziek die mijn verbeelding op een positieve manier aan het werk heeft gezet. Een mooi album dus en de productie is dik in orde.