Erg goede Amerikaanse avantgarde-jazzfunkgroep (ik houd niet zo van vakjes, maar dan hebben we in ieder geval een idee) rond bassist Bill Laswell leverde in 1981 dit spetterende en over de gehele linie boeiende album af. Met bijdragen van o.a. Fred Frith en Sonny Sharrock (gitaar), en in
het openingsnummer geweldig trombonespel van George Lewis. Verder zijn onder meer te horen Olu Dara (trompet) en Henry Threadgill (altsax). De basis wordt natuurlijk gelegd door het prominente basspel van Laswell en de diverse drummers, o.a. Anton Fier.
Ik was dit album een beetje vergeten (zoals de meeste hierboven genoemde artiesten een beetje in het vergeetboekje terecht gekomen zijn, of vergis ik mij?) en wilde het weer eens opnieuw horen, wat me zeer goed bevallen is. Nieuw is dit album geloof ik niet meer te krijgen, maar als je het tweedehands mocht tegenkomen, dan zou ik niet aarzelen...
Dit album eindelijk op de kop kunnen tikken - had nog een vage jaren 80 herinnering hieraan.
Die is nu wel opgefrist en zeker verlevendigd. Dit is een erg fijne jazz-funk plaat, met spannende ritmes en -secties en top blazerswerk. Klinkt totaal niet als '81 noch als debuut. Volwassen geluid van een nogal eclectische groep. Aanrader!
Dik baswerk van Laswell, fijne drums van Fred Maher en weirde synths, gitaren en blaas-partijen.
Door de goed-lopende beats wordt het vele ge-experimenteer met toonladders en geluiden nergens vervelend.
Eervolle vermelding voor het vioolspel van Billy Bang op Upriver. Het heeft wat weg van UK, maar dan groovier. Misschien een klein beetje vergelijkbaar met waarme Bruford rond deze tijd mee bezig was.
De plaat klinkt ook erg fris en modern. Een bizarre plaat met veel mooie momenten.