The Phil Collins Big Band - A Hot Night in Paris (1999)

Een geweldige plaat, totaal andere arrangementen, en heerlijke big band muziek, je herkent wel wat, maar het klinkt zo nieuw

totaal anders dat het commerciele werk van hem

Dit album is inderdaad helemaal niet te vergelijken met zijn andere werk. Deze jazz plaat bevalt me veel meer dan de albums waar hij nu mee aankomt. Dit album raad ik ook aan, aan mensen die een jazz fan zijn maar niet bekend zijn met Phil Collins. 3,5*

Als wijn. Zo moest deze plaat bij mij rijpen. Ten tijden van de release van het album heb ik deze aangeschaft, om zodoende mijn Phil Collins collectie compleet te hebben. Maar het kon me niet zo boeien.

Nu, tien jaar ouder, moet ik zeggen dat het een heerlijke funky jazz plaat is met lekkere arrangementen van bekende nummers. Vooral de laatste 2 nummers swingen de pan uit. Mooi project van een vakman.
Hele * erbij.

hele leuke instrumentale live plaat van Phil Collins met een big band. Met zowel Phil Collins solo als Genesis nummers. Er staan ook een aantal covers op, waaronder 1 van Miles Davis.
Je hoort inderdaad niet meteen welk nummer het is, dus het is niet gewoon een instrumental van het origineel, dat is wel zo leuk. Phil is een vakman!

Een indrukwekkend staaltje van waar de kleine kaalkop ook mee op de proppen kan komen. Een Ideaal tegenargument ook tegen de muziekpolitie die hem maar al te graag bij het grof vuil deponeert.

De arrangementen kunnen zonder uitzondering uniek worden genoemd.
Nergens is het laks naspelen of 'kijk mama, zonder handen!' Het is allemaal smaakvol en met liefde gemaakt.

Pas geleden heb ik dit album pas aangeschaft, en ik moet zeggen: in een woord geweldig! Mocht je interesse hebben in jazz dan is dit album zeker een aanrader, maar ook voor niet jazz liefhebbers kan dit een openbaring zijn
Alles wordt heel goed gespeeld, heerlijke solo's, perfecte timing, en je hoort voor de zoveelste keer wat een rasmuzikant Phil is.

I'm back where i belong, behind the drums

Ik had dit album al zeker een jaar of 10 misschien wel 15 niet gehoord maar het moest er maar weer eens van komen. Ik zit een beetje in een Phil Collins periode (je kan nu eenmaal niet alles hebben...) en dan hoort deze daar natuurlijk ook bij.

De tijd heeft deze plaat meer dan goed gedaan. Wellicht was ik er zelf nog niet klaar voor destijds maar wat een lekkere funky bigbandplaat zeg. Geen zang en de arrangementen zijn volledig herschreven en veranderd. Sommige nauwelijks nog herkenbaar op het intro of een paar zanglijnen (vaak door de sax) na. Enkel Against all Odds is redelijk het zelfde gebleven (enkel dan natuurlijk zonder zang, met blazers en wat uitbundiger). Sowieso een enorm uitbundig bijna zomers album. De muzikanten weten van wanten en wat ze weten voeren ze ook perfect uit. Perfect maar toch losjes en swingend, ja mooie nieuwe kennismaking!

van een 2.0 naar een 3,5 met uitzicht op meer

Hier een soortgelijke ervaring. Eind jaren negentig eens aangeschaft uit de uitverkoopbakken, 'want ja, het is wel Phil Collins'. Destijds was ik er - zoals meerderen kennelijk hier - nog niet zo rijp voor, maar nu ik hem na jaren weer eens draai, zeg ik: geweldig gedaan.

Zijn al vroeg (in 1966, volgens de liner notes) opgedane interesse in bigbandjazz komt hier volledig tot uiting. Ik ben het met jullie eens: smaakvol en met liefde gedaan, door een rasmuzikant die we kennen van uitstekende, maar ook (vooral zijn latere soloplaten) minder uitstekende popmuziek. Toont weer eens aan hoe veelzijdig Phil Collins eigenlijk is. Dankzij Brand X wisten we natuurlijk al dat hij een uitstekend potje kan drummer (ook technisch uitstekend, met al die wisselende maatsoorten), maar dit voegt er toch weer een nieuwe dimensie aan toe.

Sfeervol live-plaatje, gemaakt met de big band van Quincy Jones, waar hij in '96 en '98 mee toerde. Vooral de twee afsluiters zijn magistraal.

Lekker plaatje. Ik had de nummers Hand In Hand en The West Side hier nog wel op willen zien staan en wellicht ook And So To F van Brand X, waar al heerlijke live versies van bestaan en die met deze Big Band retevet zouden kunnen klinken. Twijfel nog over de vinylversie. ?