Moeilijk stuk, eerste helft alleen drone achtige gitaren en energieke drums die voordurend de spanning opbouwt wanneer het nou eindelijk losbreekt. Dat moment laat (erg) lang op zich wachten maar als Yamantaka Eye eindelijk van zich laat horen en gaat gillen en krijsen worden de registers langzaam verder open getrokken. Ook de sax komt er bij en samen maken ze het stuk steeds chaotischer en wranger en komen ze tot een climax die langzaam afsterft. Het einde is een soortgelijke spanning als bij het begin, waar toen de gedachte heersde:" wanneer gaat het los" is het nu:" wanneer stopt het?" Telkens wordt er een nieuw einde aan gebreidt en heb je geen grip meer op de lengte. Tot het ineens stopt en je achterblijft met een hoofd vol wrange en wrede klanken die je in de stilte bezig blijven houden.