The Magnetic Fields - Distortion (2008)

Op het eerste gehoor niet heel boeiend... Het is geen 69 Lovesongs, maar dat is ook wel erg hoog gegrepen.

Distortion doet zijn naam eer aan; veel distortion dus ! Voor mij ligt de sfeer een beetje in de richting van The charm of the highway strip, lekker donker!
De eerste paar luisterbeurten vielen me niet alleen maar mee, maar wanneer de nummers wat meer herkenbaar worden, vallen ze wat gemakkelijker, als je begrijpt wat ik bedoel ...
De cd is echt genuine Magnetic Fields zoals ik ze ken; Stephin Merritt slaat niet echt een nieuwe weg in hiermee, maar ja, als je nummers schrijft met de titel 'Drive On, Driver' , dan is dat ook niet echt nodig.

merrit heeft laten weten dat hij een groot fan is van het album ''psychocandy'' van the jesus and mary chain en dat de liedjes op dit nieuwe magnetic fields album daarom met de feedback-formule zijn gemaakt.

in hetzelfde interview zij hij o.a ook dat ''psychocandy'' het laatste album is dat laat zien hoe je op een originele manier popliedjes kan opnemen.
daarmee overdrijft hij heel erg maar de invloed van die stijl is wel hoorbaar op dit album.

Tof album. Beach Boys on feedback ala JAMC inderdaad.

De nummers die door die vrouw zijn gezongen zijn stuk voor stuk geniaal, vooral Drive On Driver en The Nun's Litany.
Ook het eerste nummer is geniaal.
Jammer dat er ook een aantal vervelende nummers opstaan.
Toch een aanrader, maar zo goed als 69 Love Songs zal het wel nooit meer worden...

Tegenvaller. Het eerste nummer vond ik fantastisch, maar daar blijft het helaas bij . Ik houd het bij 3*

Stop de Beach boys in een hevig magnetisch veld ten midden van zaagmachines met losse, scherpe onderdelen en je krijgt een geluid als op dit album.

..en wat zou daar mis mee zijn?

Ik beluister dit album op dit moment voor de eerste keer en de eerste associatie die bij me opkwam was inderdaad "Psychocandy" van "The Jesus and Mary Chain. Ik vind het overigens erg leuk klinken zover.

De associatie had ik niet meteen gemaakt maar inderdaad ook hier vernoised geluid, met daaronder aantrekkelijke melodietjes. Het kan de vergelijking wel dragen vind ik. Echt gejat vind ik het toch niet.

Tot nu toe veruit het slechtste album van 2008, dat ik beluisterd heb. Dat zijn er 22.

Ben ik de enige die een bepaalde jaren 50 hollywood-sound in deze muziek terughoor. Het is vooral de stem van Claudia Gonson (die aardig geelectroniseerd is) denk ik, en er zitten heel wat keyboardklanken en vervormingen die voor die sfeer zorgen. En ook een beetje aan de vroege jaren 80(jaren 50 revival)-band The Buggles.

Iemand?

Het is een beetje de Broadway-sfeer, die ik ook terughoor op Beatles-platen White Album (Sexy Sadie, Honey Pie) en Abbey Road (Golden Slumbers, You never Give Me Your Money).

Paar grote misser op dit album, maar Too Drunk To Dream is wel een klassieker geworden bij mij. Die tekst is echt geweldig.

Sober, life is a prison
Shitfaced, it's a blessing
Sober, nobody wants you
Shitfaced, they're all undressing

Oh, sober, it's ever darker
Shitfaced, the moon is nearer
Sober, you're old and ugly
Shitfaced, who needs a mirror?

Oh, sober, you're a Cro-Magnon
Shitfaced, you're very clever
Sober you never should be
Shitfaced, now and forever

Hulde aan The Magnetic Fields