MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Muleskinner - Muleskinner (1973)

Alternatieve titel: A Potpourri of Bluegrass Jam

mijn stem
3,69 (8)
8 stemmen

Verenigde Staten
Country / Folk
Label: Warner Bros.

  1. Mule Skinner Blues (3:16)
  2. Blue and Lonesome (3:18)
  3. Footprints in the Snow (3:34)
  4. Dark Hollow (2:48)
  5. White House Blues (2:18)
  6. Opus 57 in G Minor (2:26)
  7. Runways of the Moon (4:23)
  8. Roanoke (1:49)
  9. Rain and Snow (4:10)
  10. Soldier's Joy (2:15)
  11. Blue Mule (4:30)
totale tijdsduur: 34:47
zoeken in:
avatar van Jaep
4,0
Het laatste studioalbum waar countryrock- en bluegrassgrootheid Clarence White (o.a. The Kentucky Colonels en The Byrds vanaf 1968) op te horen is, voor zijn tragische dood in juli 1973 (aangereden door een dronken automobilist toen hij aan het sjouwen was met materiaal na een optreden). Naar verluid werd deze band opgericht om samen met godfather of bluegrass Bill Monroe een optreden te geven, maar na problemen met de tourbus van Monroe speelde de band zonder hem, en dat beviel iedereen zo goed dat er een album werd gemaakt. Andere leden van deze 'bluegrass supergroup' zouden nog veel van zich laten horen, en sommigen zijn nog actief in het bluegrasswereldje.

De band is vernoemd naar de traditional en openingssong 'Muleskinner Blues'. De eerste 5 seconden kun je nog denken dat dit een soort 50's rockabilly album is, maar al snel bepalen de viool, mandoline en banjo het geluid. Als geheel is dit album een soort mix van bluegrass, progressive bluegrass ('newgrass') en countryrock. Zo was dit een van de eerste bluegrassalbums met drums, en is de pedal steel guitar ook enkele keren nadrukkelijk aanwezig.

De meeste nummers op dit album zijn covers of traditionals, maar voor mij zijn het de door bandleden zelf geschreven nummers die het meest memorabel zijn, zoals 'Opus 57 in G Minor', 'Runways of the Moon' en 'Blue Mule'. Alle muzikanten zijn zeer vaardig met hun instrument en krijgen voldoende ruimte om indruk te maken, maar nergens krijg je de indruk dat het teveel wordt. Met name het vioolspel van Richard Greene en het banjospel van Bill Keith vallen op. En het gitaarspel van Clarence White natuurlijk, wat was het toch een geweldenaar, en wat eeuwig zonde dat hij niet meer muziek heeft mogen maken.

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 23:03 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 23:03 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.