Muleskinner - Muleskinner (1973)

Het laatste studioalbum waar countryrock- en bluegrassgrootheid Clarence White (o.a. The Kentucky Colonels en The Byrds vanaf 1968) op te horen is, voor zijn tragische dood in juli 1973 (aangereden door een dronken automobilist toen hij aan het sjouwen was met materiaal na een optreden). Naar verluid werd deze band opgericht om samen met godfather of bluegrass Bill Monroe een optreden te geven, maar na problemen met de tourbus van Monroe speelde de band zonder hem, en dat beviel iedereen zo goed dat er een album werd gemaakt. Andere leden van deze 'bluegrass supergroup' zouden nog veel van zich laten horen, en sommigen zijn nog actief in het bluegrasswereldje.

De band is vernoemd naar de traditional en openingssong 'Muleskinner Blues'. De eerste 5 seconden kun je nog denken dat dit een soort 50's rockabilly album is, maar al snel bepalen de viool, mandoline en banjo het geluid. Als geheel is dit album een soort mix van bluegrass, progressive bluegrass ('newgrass') en countryrock. Zo was dit een van de eerste bluegrassalbums met drums, en is de pedal steel guitar ook enkele keren nadrukkelijk aanwezig.

De meeste nummers op dit album zijn covers of traditionals, maar voor mij zijn het de door bandleden zelf geschreven nummers die het meest memorabel zijn, zoals 'Opus 57 in G Minor', 'Runways of the Moon' en 'Blue Mule'. Alle muzikanten zijn zeer vaardig met hun instrument en krijgen voldoende ruimte om indruk te maken, maar nergens krijg je de indruk dat het teveel wordt. Met name het vioolspel van Richard Greene en het banjospel van Bill Keith vallen op. En het gitaarspel van Clarence White natuurlijk, wat was het toch een geweldenaar, en wat eeuwig zonde dat hij niet meer muziek heeft mogen maken.