Labyrinth - Labyrinth (2003)

Geweldig. Twee mensen kennen deze Italiaanse Powerprog (zoals dat heet). Voluit: Progressive Powermetal.
Dus Powermetal met progressieve elementen.

Erg intense en vaak snel gespeelde progressieve metal. Korte songs, dus niet al teveel gepiel.

Het italiaanse accent van de zanger (Rob Tyrant) is minder erg dan die van Fabio Leone die ooit deel uitmaakte van Labyrinth, maar toch overduidelijk aanwezig.
Ik vind Tyrant overigens wel een erg gave zanger, hij kan flink uithalen.

Maak daar maar drie mensen van. Ik heb deze plaat grijsgedraaid in de zomer van 2003, overigens dezelfde zomer waarin ik Iron Maiden hebt ontdekt. Als ik me goed herinner het beste werk van deze band. Mooie melodieën, sterke zang, poëtische teksten en eigenlijk geen enkel slecht nummer. Het is wel al enige tijd geleden dat ik deze geluisterd heb. Vandaag nog maar eens opzetten.

Hmmm, ik vind dit niet meer zo leuk als ik dacht. Ik had wel weer zin in wat ouderwetse powermetal, maar ik word helemaal krankjorum van die zanger (Rob Tiranti of Tyrant zoals hij zichzelf graag noemt).

Ja, er staan gave riffs op, gaaf dubbelbasswerk, Malmsteen-achtige solo's en nekbrekende ritmes. Maar het is allemaal zo machinaal. Geen gevoel, geen spanning, niet meer iets voor mij.

De powerballad aan het eind 'When Will I Fly Far' vind ik nog wel erg leuk, maar de zanger overdrijft hier ook wel een beetje. Het doet me denken aan zo'n talent-show voor nieuwe zangers.

Ik ben bij elkaar opgeteld toch wel zo'n 10 jaar flink aan de powermetal en progmetal geweest, maar ik ben het ontgroeid. Helaas.