Laserdance - The Guardian of Forever (1995)

Op dit album ging het mis met Laserdance. De eerste helft is nog zeer goed te pruimen, met verrassend sterke Laserdance-tracks, maar vanaf nummer 7 wordt het slecht. De overige tracks zijn namelijk een soort van techno-trance-nummers die absoluut de plank mis slaan, mede vanwege het feit, dat hier Laserdance absoluut niet meer in herkend wordt. Wellicht bedoeld als experiment, maar dan geen geslaagde.
Als de 2e helft net zo sterk was als de eerste, was dit een superalbum geweest. Nu is er sprake van zeer veel mosterd na de maaltijd.
Ik ben geneigd dit album nog een 2,5 toe te kennen, vanwege het feit dat de eerste 6 tracks gewoon erg goed zijn. Maar een voldoende kan ik 'm niet geven, vanwege de erbarmelijke laatste 5 tracks. En een cover van de trance-klassieker Love Stimulation die praktisch identiek aan het origineel klinkt, wie zit daar nou op te wachten?

Nooit geweten, maar sinds kort weet ik dat het nummer "Breakthrough" óók een cover is. Weliswaar in dit geval wel een geslaagde, maar het origineel "Breakout Theme" is van The Breakout Crew. Een ItaloDance-klassiekertje uit 1984 alweer.

Ten tijden van The Guardian of Forever zat Laserdance in een creatief dipje. Na het geweldige Fire on Earth, bleek de boog compositorisch gezien toch te hoog gespannen.
Het album gaat weliswaar ijzersterk van start met de eerste zes nummers die echt wel het niveau van Fire on Earth aantikken (ja óók "Breakthrough" vind ik nog steeds geweldig ondanks dat het ook een cover blijkt te zijn), maar de techno- en trance-invloeden op de overige nummers, alhoewel heden ten dagen ik het wat beter kan hebben, trek ik net even wat minder. Het is per definitie niet eens per se slecht en her en der zitten er leuke vondsten in ("Malfunction" is best aardig), maar op den duur gaat het wat vervelen.

Echter als geheel gezien kent het album, mede door toedoen van de goede nummers (de eerste helft maakt echt wel veel goed), toch wel een bepaalde sfeer die best voor een bijzondere luisterervaring zorgt en daardoor staat dit album van Laserdance op een bepaalde manier toch wat hoger op de ladder tegenwoordig.
Daarom verhoog ik naar 3 punten, omdat de ideeën goed bedoeld zijn en ik tegenwoordig de techno-invloeden op de tweede helft van het album iets beter kan hebben.

Na dit album hield Michiel van der Kuy het betreffende Laserdance voor gezien (Strikes Back uit 2000 was zonder Van der Kuy gemaakt) en het duo Van Vliet en Van der Kuy zouden pas 21 jaar later terugkeren op het weliswaar goed bedoelde, maar niet geheel verrassende Force of Order.

The Guardian of Forever is nog steeds een wat vreemde eend in de bijt in de Laserdance-discografie, maar tegenwoordig beschouw ik het als album als een redelijk interessant experiment en is het zeker niet zo slecht als gedacht.