Hexx - Morbid Reality (1991)

Dit (naar mijn weten) lataste album van deze groep is niet veel soeps. Beetje rare productie en de zang vind ik ook niet al te. Lijkt een beetje op een kruising tussen supersnelle death en black. 2,0. Net

Lijkt wel of deze Hexx schijf een beetje aan dezelfde kwaal lijdt als de 2e Possessed lp destijds. Misschien wel aardige nummers, maar begraven in een ondoorzichterlijke rommelige productie; het pakt je amper écht bij je ballen! Grauwe Thrash/Death hier krijgen we dus gepresenteerd, die normaal gesproken heerlijk kan zijn, maar hier komt 't er niet lekker uit...ondanks de heerlijke agressieve zang en sommige leuke ideeën/riffs. De mini lp hiervoor van Hexx: Quest for Sanity, vond ik veel beter en wél geweldig; de nummers waren ook een stuk sterker trouwens! Deze plaat hierboven valt tegen dus. Jammer. Inderdaad, zo'n leuke band, en dan zo'n miskraam van wazige nummers met een al net zo'n op je zenuwwerkende wazige paddenstoelenproductie. Een "Morbid Reality"...dat zeker!

Tijd voor een tegengeluid.

Regelmatig onnavolgbare, licht experimentele technische death metal, het magnum opus tot dan toe van Hexx, een band die bij elke plaat weer een paar tanden bijzette tot ze deze vrij chaotische aandoende plaat het licht deden zien. Ik begrijp wel een beetje dat sommigen er niet veel mee kunnen, ik moest eerst ook even omschakelen, maar dit is toch echt wel klasse hoor.

Dat de productie niet goed valt, zal misschien aan het geluid van de snare liggen en het regelmatig ratelende gebruik ervan? Kan er zelf prima mee uit de voeten. Ter referentie zou ik Sadus noemen, al ken ik niet al hun platen, of een Atheist of een Coroner. Regelmatig komen er ook meer melodieuze en zelfs catchy stukjes voorbij, met als toppunt de instrumentale afsluiter - die ik dan niet meer dan aardig vind, vergeleken met de rest. Ook ‘Fire Mushrooms’ onderscheidt zich behoorlijk van de rest, ditmaal met positiever resultaat.

4,5*.

Wordt al iets aardiger...