Hexx - Quest for Sanity (1988)

Ik heb altijd een zwak gehad voor Hexx. Begonnen als Heavy-Powermetalband waarbij ik de 2e lp kan waarderen. Maar voor mij persoonlijk begint het feest pas echt bij deze mini-lp; een paar bandleden hebben het veld moeten ruimen en gitarist Clint Bower begint dan ook vanaf deze schijf te zingen....nou ja, zingen?!?! Hij zet een Thrash strot op die een familielid zou kunnen zijn van Kreator's Mille. Heel Hexx wordt sowieso met deze schijf Quest for Sanity in één klap opzwepende grauwe Thrash waar 't dood en verderf je om de oren vliegt. Een veelzeggende hoes en in tegenstelling tot een aantal meningen destijds, vooral in sommige bladen, juist wél met opwindende nummers waar je je helemaal op kapot Thrasht! Mirror of the Past bijv. AAAAAAARRRRRRRRRGGGGGHHHHH....Krankzinnig gewoon! Old school Thrash die toen ikzelf nog lekker 15 was, je wekelijks zwaar mee bekogeld werd middels Vara's Vuurwerk en de...jawel: de platenzaken met cd's, maar ook nog lp's, patches en studs! Waar is die tijd gebleven? Niks Metalli-Abba met de ook in 1988 verschenen And Justice For All, of de Death Angel van de laatste jaren die de weg heeeelemaal kwijt zijn beluisteren, maar gewoon lekker deze loeiharde oprechte Thrash van Hexx op je platenspeler kwakken! ! ! Zo hoort het te klinken. Thash 'till Death!

Lekkere thrash plaat van Hexx, soms tegen de punk en hardcore aan. Ik neem aan dat de heren hiervoor vooral sterk geïnspireerd werden door Slayers klassieker, de zanger klinkt in elk geval als een benadering van Tom Araya en de muziek is gelijkaardig lekker wild. Net even vermakelijker dan de twee voorgangers, ook al is het verder niet te vergelijken, een acht. De cover is classic.