Mundanus Imperium - The Spectral Spheres Coronation (1998)

Het Noorse Mundanus Imperium bracht met The Spectral Spheres Coronation een wat merkwaardig album uit. Muzikaal gezien schuurt het heel erg tegen de melodieuze blackened metal van bijvoorbeeld een Arcturus of een voorzichtige Dimmu Borgir. Weliswaar donker maar wel redelijk lichtvoetig en met een ingeblikt symfonisch accent.

Qua composities hebben we te maken met compacte doch progressief getinte stukken zonder duidelijke refreinen of andere direct pakkende stukken. Er kleeft een lichte hallucinogene aantrekkingskracht aan de muziek die je meeneemt naar zwarte gaten, quasars, ruimtekrommingen en andere kosmische verschijnselen.

Tot zover niets aan de hand. Wat het album speciaal maakt is dat er geen rasperige krijsvocalist gevraagd is om de ruimteveroverende boodschappen te verkondigen, maar dat die rol aan niemand minder dan Jorn Lande is toebedeeld. De krachtige klassieke hardrockvocalen brengen de luisteraar in verwarring, maar eist de aandacht onmiddellijk op en houdt hem ook goed vast. De Lande van 1998 is minder bang om de grenzen van uitgerekte stembanden op te zoeken dan de Lande van nu en dat is smullen geblazen.

Stargazer is uiteraard een Rainbowcover. Een vreemde eend in de albumbijt en had van mij dan ook achterwege gelaten mogen worden. Lande brengt het nummer weliswaar tot een goed eind maar ja, wat is Stargazer nu eenmaal zonder de tovenarij van Ritchie Blackmore? Wat overblijft is aparte maar aangename kost.