Keith Jarrett - Dark Intervals (1987)

Uitstekend Jarrett album met een erg donkere ondertoon. Behoord zeker tot zijn beste werk.
Luister eens naar het indrukwekkende maar sombere `Opening`.
Unieke pianist toch, met een glansrijke carriere.

Helemaal mee eens. Ik vind overigens dit album een van de minder te doorgronden en toegankelijke albums. Maar daarom nog niet minder. Een briljant pianist!

Mooi album. Heel sfeervol. Alleen vind ik hier, in tegenstelling tot op bijv. The Köln Concert, het applaus aan het eind van elk stuk wél storend. Dat hadden ze wat mij betreft alleen na het laatste nummer mogen laten zitten. Het gemurmel van Jarrett had hier wat mij betreft ook niet gehoeven. Ik weet dat het een live album is, maar hier leidt het echt af van de verstilde pianostukken.

De eerste pianotonen benadrukken dat dit een bedrukkend album wordt. Niet de grote, spirituele extase van The Köln Concert, maar juist klein eenzaam verdriet op een denkbeeldige
zolderkamertje. Zet u schrap! Dit is teneergeslagen muziek.

Een nummer als Hymn herbergt bijvoorbeeld breekbare tragiek.  Entrance is een regenwolk.  Parralels is gefrustreerd, misschien wel omwille van de gejaagdheid van Fire Dance. Recitative is ten slotte vermoeiend, maar dat slaat nu eens niet enkel op de sfeerzetting. Wat een saai nummer! Het is echter slechts één, weliswaar 11 minuten lange, misser op een doorgaans uitstekende plaat. Bepaald geen verkeerd livealbum deswege. 4*

Een redelijk duister, somber album van Keith Jarrett. De titel verwijst daar ook na. In het bijgeleverde boekje staat een quote die misschien door Keith zelf is bedacht :
"Touch is only possible at the edge of spaces.
Light is only precious during dark intervals."

Wat opvalt zijn de relatief korte nummers, zeker als je dat vergelijkt met andere live albums van deze pianist. Enkel het begin- en eindnummer passeren de 10 minuten lijn. Daardoor is het ook wel een redelijk afwisselend album.

"Opening' is nog groots, dynamisch, zoals we Keith kennen. Maar daarna volgen wat kortere nummers, ieder met een eigen dynamiek en sfeer. En daar zitten kleine pareltjes tussen. Het eindigt met 'relative' , dat is ook wel wennen. Geen doorsnee album van de technisch begaafde pianist. Minpunten zijn inderdaad het applaus na ieder nummer, redelijk irritant. Dat had ECM toch wat anders aan kunnen pakken, want het verstoort toch echt wel het geheel van de plaat. De mee neuriënde Keith, dat is op meer platen en laten we maar zeggen dat hij geheel in zijn eigen muziek zit. Ik stoor er me niet echt aan, maar als het niet zou klinken zou ik het ook prima vinden.