Jaguar - This Time (1984)

Het is een duidelijke stijlbreuk met het debuutalbum want het is veel minder metal en meer rock en/of AOR. Bij mijn eerste luisterbeurt trok ik grote ogen bij het eerste nummer want wat is dit soft zeg. Een paar weken later en na de eerste schok hoor ik gewoon een degelijke rockplaat in de stijl van de latere Def Leppard en Nightranger, geen hoogtepunten, geen dieptepunten, gewoon degelijk. Het debuut Power Games heeft meer power maar is rommelig, deze tweede heeft een veel betere productie.

Deze tweede plaat van Jaguar heb ik ook op de kop kunnen tikken, op vinyl welteverstaan, maar het blijft verre van een hoogvlieger: simpel hakwerk op de drums, zelden of nooit een tempoversnelling (een klein beetje bij Stranger en Nights of Long Shadows) en zo saai.

Drummer van het eerste uur Chris Lovell speelde zijn partijen nog in en schreef mee aan een drietal nummers maar vertrok hierna. Ook staan hier keyboards op van een zekere Larry Dawson. Het geluid is fel opgepoetst, hun uiterlijk ook getuige de foto's op de achterzijde van de hoes, juist alsof ze net bij de kapper zijn geweest.

Jammer, ik blijf een warm hart dragen voor Power Games, dit is me te afgelikt. Naar de Jaguar van hun debuutalbum ga je naar het concert met je maten, naar de Jaguar van dit tweede album zit je vriendin te zagen of ze mag meegaan.

Ik ben eigenlijk helemaal niet bekend met het andere werk van deze band, van wat ik lees dan is dat totaal anders dan deze plaat. Ik vind het echter best een aangename plaat. Vooral het titelnummer gaat erin als zoete koek. Dat is misschien ook wat mensen tegenstaat aan deze plaat, het is nogal zoet.