Jaguar - Run Ragged (2003)

Bij de liefhebbers is Jaguar wel een bekende naam omwille van hun debuutalbum Power Games uit 1983, waar ze hun NWoBHM kunsten konden etaleren spijts een armtierig geluid. De tweede, This Time uit 1984, was beter qua geluid maar een misstap richting AOR. Maar oude tijden kunnen herleven.

Hun comebackalbum Wake Me uit 2000 heeft me een tijd geleden positief verrast en deze Run Ragged doet dat opnieuw. Het is nog altijd full throttle NWoBHM met enige lid van het eerste uur, gitarist Gary Pepperd met zijn zo herkenbaar gitaargeluid. De andere muzikanten laten zich niet achteruit duwen, heerlijk is de ruim aanwezige double bass en de bassloopjes. Het is nog steeds Jamie Manton op zang, met zijn hoge doch zuivere stem. Het mooiste aan dit album vind ik die zo natuurlijk aanvoelende flow, nergens krijg ik een minder gevoel bij de muziek.

Leuk is voor mij om te zien hoe ze de goede grens van maximaal 45 minuten niet voorbijgaan zoals in de “gouwe ouwe tijden”. Het zou de kracht van dit flitsend en rauw album verminderen. Voorbij voor je het weet maar uitnodigend om nog eens op te leggen.