Wat uitgebreider dan in m'n vorige reply, een selectie van de nummers die erop staan:
Sergio Mendes - Mas Que Nada
...in samenwerking met Black Eyed Peas, maar dat staat er niet bij. Zomervakantie-track van het jaar, neemt we weer terug naar dagtripjes naar Duitsland en zo (zo sterk dat ik gelijk beelden in m'n hoofd krijg van mezelf, lopend door een specifieke winkel in Düsseldorf). Afgezien daarvan sowieso geen moeite met dit nummer, een geslaagde update van de 60's-classic. Alleen dat ge-la-la-la-la van Fergie maakt me weleens zenuwachtig. Gelukkig maakt ze het in dat zwoele tussenstuk weer goed, en de totale uitkomst is voor mezelf dan 'leuke subtopper'.
Gnarls Barkley - Crazy
Tja, dit ligt me gewoon goed. Om het commentaar van Pureshores even aan te halen: ik voel geen verplichting om dit leuk te vinden (laat me in m'n smaak sowieso niet leiden door de zogenaamde hoogaangeschreven 'smaakmakers'), het zit simpelweg in m'n muzikale straatje - idem voor Outkast. Relaxte pop zonder pretenties, een soortement van moderner alternatief voor een bepaalde muzikale hoek waar je +/- 1990 vrij veel van had. Geldt voor die hele cd, trouwens.
Guillermo en Tropical Danny - Toppertje!
Gimmick-plaat waar ik wel om kan lachen, met dat gortdroge Koos Alberts-accent waarin ze de tekst zingen, en hier en daar wat Bassie & Adriaan-esque clip. Ook al stelt het verder niet zo veel voor.
Rihanna - Unfaithful
Vreselijk irritant tranentrekkerig huilnummer met quasi-emotionele piano-geluiden, gezongen (lees: gejankt) met zanikstem. Ik had het bij deel 36 over Marco Borsato die m'n top twintig meest gehate platen aller tijden gegarandeerd zou kunnen halen, en dit is ook een nominatie; top dértig zeker. Gatverdamme.
Christina Aguilera - Ain't No Other Man
Lekker funky popplaatje, met die droge beat en die trompetjes. Plezierig om te horen. Jammer dat ze tegenwoordig van die kil geproduceerde zooi uitbrengt, hopende mee te kunnen gaan met de autotune-generatie. En gezien de verkoopcijfers werkt het vooralsnog niet echt.
Basshunter - Boten Anna
Goedkoop geproduceerd gimmick-gevalletje waar de lol al héél snel af is. Nogal banaal. Ik vermoed dat ik dit in de 90's behoorlijk leuk had gevonden, en als het toen al was uitgebracht had ik er anno nu misschien nog de lol van ingezien. Maar nu kwam het veels te laat.
Infernal - From Paris to Berlin
Er zijn ergere commerciële dancenummers, het klinkt best aanstekelijk. Maar ook voor deze was ik op dat moment gewoon al aan de oude kant. Waardoor ik er minder bij voel als dat ik zou hebben gedaan wanneer het al wat jaren eerder zou zijn uitgebracht (de sound had +/- 1999 ook al gekund). Dit klinkt als hele dagen en nachten naar de tering gaan op op Salou of Chersonissos of zo, hoewel er in het liedje ándere oorden aan worden gehaald.
Lily Allen - Smile
Net als die van Sergio Mendes ook weer een zomervakantie-herinnering. Heel erg lekker geproduceerd nummer met lichte ska-ondertoon, Mark Ronson kan dat wel.
Pakito - Living on Video
Niks voor mij, nogal goedkope en platte bliep-bliep-muziek. Muziek voor bij de botsautotjes op een of andere dorpskermis, als de alcohol in de avonduren rijkelijk vloeit. Wéér eentje waar ik in de 90's (sorry, dat decennium duikt al voor de vierde keer op in deze reeks reviews) vast mee weg was gelopen.
Nelly Furtado - Maneater
Een heel andere richting voor haar, opeens, deze Timbaland-producties, en ik heb altijd getwijfeld aan de 'echtheid' van deze versie van haar. Verder weinig mis met het nummer. Wel spreken de coupletten, met dat aanstekelijke geluid dat eronder zit, me veel meer aan dan het refrein.
Maria Mena - Just Hold Me
Typische bewust op vrouwen gerichte muziek, iets wat (ondanks dat ik er zelf eentje ben) negatief uit kan vallen. In een instrumentale versie kan het zó onder een reclamespotje voor een reclame voor de Flair of Vriendin of zo. Of nog erger: inlegkruisjes - ik heb iemand dergelijke muziek weleens treffend 'menstruatiemuziek' zien noemen.

Maar het zit nog net aan de goede kant.
George Michael - An Easier Affair
O.k., maar vergeleken met veel andere nummers van hen valt het wat weg. Het blijft gewoon niet zo hangen. Ik wil hem graag weer eens op z'n best horen. Helaas, moet ook híj, net als Christina Aguilera, heden ten dagen zonodig mee met de autotune-generatie.
Fedde Le Grand - Put Your Hands Up 4 Detroit
Zo'n beetje de belangrijkste track uit de Sneakerz-scene, sinds pakweg eind 2004/begin 2005 de dancewereld teisterend, en voorlopig nog niet verdwenen. Aardig wat deuntjes uit deze scene roepen al vanaf dag 1 weinig meer emotie bij me op dan kijken naar hoe het gras groeit (ik weet niet wat erger is: dát of regelrechte irritatie), en de sfeer die eromheen hangt spreekt me ook niet aan. Deze kan er nog mee door, pakkend is het in ieder geval wél, maar een topfavoriet zal het niet worden.