Art Blakey Quartet - A Jazz Message (1964)

Art Blakey hier eens niet met The Jazz Messengers (meestal een quintet of sextet), maar met een kwartet. En niet zo maar één. Bopper Sonny Stitt hier op de tenor en alto saxofoon (interessant is dat Sonny Stitt rond deze tijd ook een aardige plaat via Impulse! heeft uitgebracht, in een totaal andere bezetting, dat wel).

Deze plaat luistert als een soort crossover-plaat. Sonny Stitt en Art Blakey zijn beiden wat ouder dan Davis en Tyner, en hebben samen nog Be-Bop gespeeld eind jaren veertig. Tyner en Davis zijn hier de wat jongere muzikanten (toch al in de dertig hier), en zijn meer van de hardbop/postbop-school. Een plaat dus vol verrassingen, zoals de blues van Just Knock On My Door (een compositie van Stitt en Blakey), de toch wel erg swingende, en iets sneller dan gewend-versie van Summertime, met erg stuwend baswerk van Davis.

Blues Back is de meest bluesy song die Tyner ooit heeft geschreven, volgens mij, en zowel Tyner als Stitt hebben hier mooie lome solo's, Strakke, bijna in the pocket ritmes hier van Blakey en to-the-point basspel (geen walking bass) van Davis.

Zowel Cafe (geschreven door Blakey en Stitt) als The Song is You zijn de wat meer uptempo songs, een mengsel van blues en bop.

Op de gehele plaat valt trouwens het saxofoon-spel van Stitt het meest op. Daarom noemde ik ook die andere Impulse!-plaat met de titel 'Now'. Deze en 'Now' hebben ondanks hun volledig andere bezetting veel overeenkomsten.

De combinatie Rudy van Gelder (engineer) en Bob Thiele (producer) werkt ook erg fijn. 'A Jazz Message' heeft warme, toegankelijke sound, en laat veel open ruimtes vrij, terwijl alle muzikante heel duidelijk te horen zijn.

Een knappe plaat, en hoe Blakey (of Impulse!) deze bezetting bij elkaar heeft gekregen, weet ik niet, maar het is wel een unieke bezetting. Je hoort Tyner op zijn meest bluesy. Het is ook een heel andere manier van drummen die Blakey (ondanks zjn overduidelijke accenten en roffels) dan bij The Jazz Messengers, waar hij toch meer te keer gaat.

Heel veel lof ook voor Sonny Stitt, die als oude be-bopper geen problemen schijnt te hebben met een blues/hard-bop plaat. Er is overigens nog een Impulse!-plaat van Sonny (met Paul Gonsalves) getiteld: 'Salt and Pepper', waar ik ook maar eens achteraan moet.