Keith Jarrett - At the Blue Note: The Complete Recordings (1995)

Waanzinnig mooie free jazz.

Het speciale is dat alle drie individualistisch spelen en dat het toch harmonisch klinkt.

Het verveelt nooit, mede door het aantal.

Opvalllend is dat de stukken langer, meer improvisaties, worden. Echter nog niet zo vrij als het optreden van de cd Always.

Dit heeft natuurlijk geen bal met free jazz te maken. Dit valt meer in het genre 'voor bij de thee'.

Aha dank voor de tip Teun

Het moet niet van die rustige bejaarden-jazz zijn hoor!

Er is helemaal niks mis met 'bejaarden-jazz'!

Dit is echt in een woord geweldig! Ik heb nog nooit iets gehoord van zo'n constante hoge kwaliteit. Keith Jarrett bewijst hier, samen met zijn vaste begeleding Jack de Johnette en Gary Peacock dat ze op eenzame hoogte staan. Jazz in zijn allerbeste vorm. En wat zo vreemd is: het gaat geen moment vervelen, al zijn het zes cd's helemaal volgespeeld (ongeveer 65-70 minuten per cd).
Als iemand iets vergelijkbaars weet aan te bevelen, laat maar weten!

Een dikke vier sterren, dat is het gewoon waard! Jazz op topniveau, alle zes de cd's!

Een album die als het om piano jazz gaat een must have is volgens mijn gitaar leraar. Autumn Leaves bijvoorbeeld is volgens sommigen oud en uitgekauwd maar het is gewoon een mooie form waar je oneindig veel creatieve concepten op kunt toepassen. Jarrett alleen al heeft talloze uitvoeringen van dit nummer gemaakt zo ook hier, maar elk nummer hier is een cadeautje met mooie piano voicings en solo ideeën en creatief omgang met de vorm. Geweldige samenspel ook met de rest van de band: Gary Peacock bass en Jack DeJohnette drums.

Via een vriend maakte ik in 1975 voor het eerst kennis met de muziek van Keith Jarrett. Om precies te zijn: met The Köln Concert, hoe kan het ook anders. Ik was gelijk verkocht en volgde Keith Jarrett sindsdien. Dat wil zeggen, al zijn solo-albums met piano improvisaties. En tot op de dag van vandaag heb ik iedere zondagochtend een van die live albums opstaan. Met een sterke voorkeur voor Solo Concerts: Bremen Lausanne, The Bear Concerts en uiteraard The Köln Concert.

Maar die vriend hield ook van jazz. Ik in de seventies zeer zeker niet, maar toch liet hij mij ook kennis maken met de muziek van de diverse jazz-combo's van Keith. En dat heeft zich in de loop van de jaren uitbetaald in die zin dat ik nu diverse jazz soorten goed kan waarderen.

Bovenstaand bericht van judgepaddy leidde ertoe dat ik met deze albumreeks de draad weer op heb gepakt. En dat is een waar genoegen. De laatste dagen staan er regelmatig delen van deze reeks op. Genieten!