Coven - Blessed Is the Black (1988)

Uit de oudheid deze plaat van Coven, toen Speed en Thrash nog heel erg zwaar regeerden in Metalland. Een ietwat magere, rammelende productie alsof dit debuut van Coven in een afgehuurde kelder ofzo is opgenomen. Maar mij stoort het niet echt vreselijk en ik mag dit erg gedateerde geluid wel en zo typerend voor dit album...altijd al geweest. De zanger van Coven staat met zijn Paul Baloff (R.I.P. en Ex-Exodus) achtige schreeuwen en metal gillen ala Neil Turbin (Ex-Anthrax) behoorlijk in de mix op de voorgrond naast de snerpende en kaalklinkende hakkende gitaren met regelmatig gierende solo's erbij die de ietwat clichematige typische Amerikaanse nummers ondersteunen. De zang maakt de Power/Thrashnummers ook hysterisch. Dit is dan ook de associatie met een Paul Baloff (R.I.P. en ex.-Exodus) en/of de band Hallows Eve. De nummers zijn niet reuze opwindend op deze Coven lp, maar het legendarische en wél zeer opwindende nummer; "McDonaldland Massacre" steekt zwaar boven de rest uit wat mij betreft en is een echte Power/Thrashkraker waar vroeger heel veel op gestagedived zal zijn. Het nummer kun je gerust naast de honderden andere opwindende oude Thrashnummers van vroeger van andere bands planten. Dit nummer haalt het wel qua niveau! Het knettert aan alle kanten, met een sfeer vol een bloederige boodschap + humor! Je hoort in het nummer een Mac meisje gillen wanneer er een aanslag plaatsvindt op een Mac! De Mac is eigenlijk een metafoor voor Amerika en de arrogantie van Amerika in de wereld waar mee afgerekend dient te worden. Dit nummer is dan ook zowel in muzikaal als tekstueel opzicht zeer geslaagd! Voor de rest op de plaat is het qua memorabele nummers ietwat mager en niet opwindend genoeg, behalve de nummers "6669" en het ballad-achtige "Annother Life" die er dan wel weer mogen zijn trouwens naast het machtig gave nummertje GOUD: "McDonaldland Massacre" dus. De hoes overigens lijkt middelmatig, maar die vind ik inhoudelijk wel erg goed als je 'm beter bestudeert, met ook erg sterke kleuren.

Door de gave hoes heb ik deze (weer? kan het me niet herinneren, maar dat zegt niks) eens opgezet. De productie is volgens mij prima, alleen het gitaargeluid is erg typisch, maar ik kan het wel smaken. De muziek (power, speed, beetje thrash) is dik in orde en de zanger schippert tussen tamelijk melodieus en tamelijk bezeten (moest wel es denken aan die van Whiplash). 'Another Life' is een wat vreemde, niet erg geslaagde eend in de bijt (daar schiet de productie ook tekort).

En daarom wordt het een dikke 7, geen kleine 8.