Marc Johnson / Bill Frisell / John Scofield / Peter Erskine - Bass Desires (1985)

Wat een boeiende muziek! Dit is het eerste album (sinds ik meedoe) in het topic Jazz-album van de week dat ik echt de moeite waard vind.

Het eerste nummer neemt je mee op de Japanse toer (mooi!), gevolgd door Resolution, dat de meesten zullen herkennen van Coltrane's A Love Supreme. In mijn geval was het echter omgedraaid; ik heb deze versie eerst gehoord, en toen ik later voor het eerste A Love Supreme draaide dacht ik "hé, dit thema herken ik". Beide spannende nummers met mooie melodieën.

Hierna krijg je het heerlijke atmosferische nummer Black Is The Color Of My True Love's Hair. De heren muzikanten moeten het aangevoeld hebben: zo'n nummer maakt het album al helemaal compleet voor mij. En dan moet de rest nog komen.

De rest is ook lekker afwisselend: eerst een spannende track, daarna weer wat rustigs, en dan Mojo Highway met de mooie opbouw. Ten slotte het laatste nummer, waarvan ik het geluid van één gitaar een beetje irritant 'zeurend' vind, maar voor de rest prima.

Al met al een fijn afwisselend en spannend album. Dit klinkt als een blijvertje. Ik begin met een 4*, met ruimte voor groei.

Zeker zijn er mooie stukken aanwezig op dit album. Plotseling opduikende riffs met mooi (lead- en bas-) gitaarspel zoals in het titelnummer maken het album fris en rijk. Leuk gevonden vind ik het reggae nummer (Mojo Highway) met ook daarin goed gitaarwerk. Het is helemaal eigenlijk wel een gitaaralbum en zolang het daarbij blijft is het muziek die wel klopt. Ik vind de synths hier en daar wel wat opdringerig.
Uitzondering daarop is het bijzondere Black Is the Color of My True Love's Hair (mooie titel), waar de synths de sfeer juist bepalen. Die sfeer heeft wel iets van Pink Floyd´s Shine on you Crazy Diamond part 1. Maak me maar af als ik dat helemaal verkeerd zie.
Het ontbreken van missers en door de grote afwisseling met nummers die allemaal wel iets eigens hebben, maakt dat ik niet anders kan zeggen dat dit een kwalitatief sterk album is. Er zit echter niet een stuk tussen dat ik in zijn totaliteit echt heel mooi vind vind en dan kom ik toch niet veel verder dan ´goed, maar niet koopwaardig´.

"Het atmosferische ECM-geluid ten voeten uit", dat is wat bij de luisteraar meer en meer begint te dagen als 'Bass Desires' aan het spelen is. Alles kabbelt op zijn gemakje verder, met hier en daar een melodische uitspatting - maar alles komt uiteraard steeds op zijn pootjes terecht. De vraag die zich opdringt is of deze topmusici wel uit de thema's puren wat er uit te puren valt, gezien ze vast zitten aan het typische geluid van het label. En het antwoord is niet ondubbelzinnig.

Ja, Scofield en Frisell (voor mij de enige twee gekende namen uit het rijtje) kunnen een eigen sound ontwikkelen en slagen erin om helder te communiceren. Anderzijds is het ECM-spectrum wat mij betreft ontoereikend om het album interessant te houden: na het titelnummer kan ik amper nog bij de les blijven.
Ondanks de bezielde interpretatie van 'Resolution' dus een "gewoon goed" album - wat sq eigenlijk al zei.