Grant Green - Grant's First Stand (1961)

Dankjewel lieve natuur voor 'Baby Face' Willette, de organist die geen deuntje verspilt. Korte, zenuwachtige tikjes tijdens de fijnbesnaarde solo's van Green zelf en dik aangezette bluesy fingers in de solo's. Eerste kennismaking met hem, smaakt naar meer. In het boekje kun je ook goed zien dat zijn bijnaam niet voor niks is =)

Green is op deze plaat te horen met de vrij onbekende Baby Face Willette (Hammond orgel) en Ben Dixon (drums). Willette mocht na zijn sessie met Green en met Lou Donaldson (Here 'Tis, Green is op die plaat ook te horen) een aantal albums opnemen bij Blue Note, maar hij liet het maar bij 4 albums (waarvan 2 voor Blue Note).
Willette speelt behoorlijk goed, vooral op "Lullaby of the Leaves" laat hij echt sterk spel horen.
Dit was Green's debuut als frontman (later verschenen er nog enkele eerdere opnames op "First Session") en ik moet zeggen dat het een heel degelijk debuut is.
Ik vind hem niet zo sfeervol als "Idle Moments" en "Matador", maar de kwaliteit van deze jazzgitarist is al goed te horen. Een lekker jazzplaatje van deze sterke jazzgitarist.