0
geplaatst: 15 februari 2008, 20:36 uur
Dit album van Neuronium wordt vaak in één adem genoemd met het album Timewind van Klaus Schulze. Dit omdat beide albums een zelfde sfeer zouden hebben.
Toch zou ik als ik partij moeten kiezen toch voor het album van Klaus Schulze gaan, omdat deze veel voller klinkt en er veel meer in zit. Dit wil niet zeggen dat we hier met een slecht album van Neuronium te maken hebben. Nee, in tegendeel. Michel Huygen en zijn maatje Carlos Guirao weten uit hun instrumenten prima muziek te halen die doorspekt is van spanning, sfeer en die vooral zorgt dat je los van de aarde komt. Zo'n heerlijk ritme met daarop wijdse klanken, dit blijft heerlijk mits goed gedaan. Maar dit is niet geheel goed gegaan door de ruwe productie ervan, want was dit beter gedaan dan was de kans groot geweest dat ik dit een meesterwerk had genoemd, al heeft het raakvlakken met dat album van Klaus Schulze.
Toch zou ik als ik partij moeten kiezen toch voor het album van Klaus Schulze gaan, omdat deze veel voller klinkt en er veel meer in zit. Dit wil niet zeggen dat we hier met een slecht album van Neuronium te maken hebben. Nee, in tegendeel. Michel Huygen en zijn maatje Carlos Guirao weten uit hun instrumenten prima muziek te halen die doorspekt is van spanning, sfeer en die vooral zorgt dat je los van de aarde komt. Zo'n heerlijk ritme met daarop wijdse klanken, dit blijft heerlijk mits goed gedaan. Maar dit is niet geheel goed gegaan door de ruwe productie ervan, want was dit beter gedaan dan was de kans groot geweest dat ik dit een meesterwerk had genoemd, al heeft het raakvlakken met dat album van Klaus Schulze.
* denotes required fields.
* denotes required fields.