Of eerder, want meneertje ongeduld kon niet op de postbode wachten
Zoals gezegd is dit een album met favoriete nummers van het duo en gaat het slechts om zangeres Little Annie met Paul Wallfish op piano, hier en daar verrijkt door andere instrumenten waar niet de nadruk op ligt. Little Annie is overigens ook bekend als beeldend kunstenaar maar daar hoef ik hier verder niet op in te gaan.
It Was a Very Good Year is bekend van Frank Sinatra. Van de donkere stem van Annie moet je houden. Het heeft iets triestigs: ik kan het beeld van een eenzame, beetje dronken vrouw op een kruk begeleid door een pianist voor een halfvol klein zaaltje maar niet wegdrukken.
Triest is deze versie dan ook zeker. Hier en daar flarden synths en gitaar om de muzieksmaak wat te versterken. Maar wat een binnenkomer is dit. Van Sinatra ben ik niet zo'n liefhebber, maar hier smelt ik voor.
Song for You kennen we van Aretha Franklin. Aretha is natuurlijk een vakvrouw waar soul met vette hoofdletters op staat. Annie geeft er ook een soullading aan mee maar doet dat op geheel eigen wijze. Ze smacht zich door het nummer heen en weet het tot een goed einde te brengen.
Private Dancer hoef ik denk ik niet nader toe te lichten. Wie kent dit nummer van Tina Turner niet? Juist omdat het zo bekend is was dit erg wennen toen ik het voor het eerst hoorde. Deze versie heeft wat weg van een dronkenmanswals. Halverwege verlaten Little Annie en Wallfish de soberheid door er wat meer bombast tegenaan te gooien. Het pakt wonderwel uit: zelfs een trompet mag meedoen en aan het einde lijkt het wel of we bargeluiden horen.
One for my Baby and One More for the Road is een bekende jazz-song o.a. door Frank Sinatra uitgevoerd. Waan je in een klein theater waar je helemaal bij het optreden betrokken wordt door de intensiteit van de artiesten. Knap om dit sfeertje zo op cd te zetten.
If You Go Away is de vertaling van Jacques Brels 'Ne Me Quitte Pas'. Ik als Marc Almond-liefhebber ken deze vertaling uiteraard helemaal uit mijn hoofd (en niet alleen Almond heeft het in het engels gecovered). Het kent eenzelfde puurheid als de Almond-versies en dat kan ook haast niet anders met zo'n geweldige compositie. Prachtig. Hoe vaak ik dit nummer al gehoord heb en door wie dan ook: het blijft simpelweg prachtig.
Van wie
Victim origineel is durf ik nu nog niet te zeggen: misschien dat als ik de cd zelf in bezit heb ik hier alsnog op terug kan komen. Doordat ik het nummer niet (her)ken beleef ik het gelijk ook anders. Ook hier verlaten Annie en Paul toch wel weer het gegeven zang+piano door subitel andere instrumenten toe te voegen. Ook zingt Wallfish met lage stem wat achtergrondkoortjes (ik ga er gemakshalve maar van uit dat hij het is). Een lekker nummer met wat minder jazzy of cabaret invloeden.
Yesterday When I Was Young is de hit van Charles Aznavour. Ook Marc Almond is dol op deze artiest en zo zitten we weer in dezelfde hoek. Little Annie treedt ook wel eens op met Almond, behoort tot de Current 93 familie om het zo maar eens te zeggen en staat ook met Baby Dee op het podium.
Deze uitvoering is sober en moet het vooral hebben van de zang in combinatie met het lekkere piano-spel.
The Summer Knows kan ik ook niet zo snel thuisbrengen. Het gaat hier om een sobere piano-ballad die halverwege mooi verrijkt wordt door een trompet. Eenvoudig. Kort. Krachtig. En vooral doeltreffend.
Wie kent U2's
I Still Haven't Found What I’m Looking For niet? Het is net als bij Private Dancer dan ook even wennen in eerste instantie. Veel covers zaten van zichzelf al een beetje in de nachtclub/jazz-hoek en dit dus zeker niet.
Het is een rustige ballad geworden zonder gospelkoor of andere grootste U2-fratsen. Na meerdere draaibeurten weet deze versie goed onder mijn huid te kruipen en is het een echte Little Annie song geworden. You go girl!
Ach we zitten nog in de kerstsfeer dus valt afsluiter
All I Want for Christmas niet eens zo erg op. Nee het is niet die Mariah Carey kraker. Een kort maar krachtig nummer dat een triestig kerstsfeertje meegeeft. Het valt niet eens uit de toon en dat is tevens mijn grootste compliment over dit album: het klinkt als één geheel en Little Annie en Paul Wallfish hebben de nummers eigen gemaakt en dat is toch wel een voorwaarde wil een cover-album goed uitpakken.
Na het laatste nummer horen we zelf zeggen:
"That Was Pretty Good. That Was Slightly Perfect. Right?!" Ik kan dat alleen maar beamen.
Na de nieuwe Baby Dee nu dus de nieuwe Little Annie en daarmee gaat 2008 op grootste wijze van start op muzikaal gebied! Nu al twee enorme klappers en dat terwijl 2008 officieel nog van start moet gaan
