Noah Howard - The Black Ark (1972)

Met: Noah Howard (alto sax), Arthur Doyle (tenor sax), Earl Cross (trumpet), Leslie Waldron (piano), Sirone (bass), Muhammad Ali (drums), Juma Sultan (percussie)

Een klassieker in het black-power freejazz oeuvre, geheel in lijn met de stijl van Archie Shepp, Art Ensemble of Chicago, Albert Ayler en alle andere pioniers uit het genre. Howard zelf is nooit zo bekend geworden. Deze plaat geldt echter wel als een mijlpaal binnen datzelfde genre.

Freejazz dus... stevige freejazz maar oh zulke heerlijke freejazz. Moet eerlijk zeggen dat ik er een beetje van af was gestapt maar deze plaat was één van de eerste freejazz platen die ik hoorde en blijft een speciaal plekje in mijn hart houden. Nou ben ik sowieso echt niet van de freejazz af, want zoals op deze plaat blijf ik bij tijd en wijlen geweldig vinden. Waarom: omdat er tussendoor nog steeds melodie, ideeën, creativiteit, samenspel en interactie te horen is. En vooral heel veel emotie. Anders dan de Europese avant-garde stroming is de Amerikaanse freejazz wat dichter bij de traditie blijven hangen, en wat dichter bij het gevoel en dat gaat er bij mij makkelijker in.

Over de plaat zelf: elk nummer start met een herkenbaar thema waarna alle remmen losgaan. Dan ontstaat er een soort wervelwind aan geluid waar je in wordt opgezogen. Noah Howard speelt volledig in trance in de hogere registers maar ook Arthur Doyle's spel op tenor is te gek. Beetje in de lijn van Ayler en Pharoah Sanders beukt hij over de drums van Muhammad Ali heen (de broer van). Het vetste is als ook Cross invalt met snoeihard trompetspel. Zo ontstaat er een chaos die gek genoeg tegelijk heel logisch aanvoelt en eigenlijk zeer dragelijk is. Die broer van (Rashied) kan trouwens een aardige partij drummen. Ik kende hem al van zijn werken bij freejazz tenor (en tevens favoriet van mij) Frank Wright. Een drummer die eigenlijk nauwelijks nog een ritme aangeeft maar alleen maar reageert op zijn medemuzikanten en zo toch een stevig fundament neerzet. En als hij soleert: fuck man dan hoor je zijn broer toch ook wel terug. Veel polyritmiek, veel bellen.

Wat deze plaat ook goed maakt: elke muzikant is echt dik oké. Er zijn ook weleens freejazz muzikanten waarbij ik me serieus afvraag of ze überhaupt echt een noot kunnen spelen maar dat geldt hier voor geen van allen. Bassist Sirone is briljant maar ook pianist 'Leslie Waldron' (who the fuck is dat?) is uitstekend. Vakmuzikanten die vooral gericht zijn op expressie dus. Ik luister dit soort muziek niet meer zomaar tussendoor merk ik bij mezelf. Maar soms als ik er even voor kan zitten.... Dan grijpt het me weer net zo als toen ik net begon met freejazz en die kick ervan kreeg.

Toen ik deze op vinyl zag liggen in de platenzaak wist ik het weer eens heel zeker: die moet ik hebben Mooie heruitgave op Bo'Evil met uitstekend geluid. Handnumbered en limited dus prijzig maar gelukkig is de kerstman net langsgeweest. Toffe plaat dit hoor Maar niet voor de tere oortjes.

Broer van?


En nog gefeliciteerd, Pim....

Ik dacht zelf misschien een alias maar dit duidelijk niet Mal in ieder geval haha. Speelt helemaal niet verkeerd maar zou na deze plaat nooit meer ergens op mee spelen. Mysterieus dus. Ga eens op een internationaal forum vragen of iemand hem kent.

En dank voor de felicitaties