Spyro Gyra - Incognito (1982)

Jay Beckenstein en co. op hun funky best.
Heerlijke urban funk met invloeden uit de jazz, fusion, latin, disco en pop.

Eigenlijk zijn veel van hun platen redelijk inwisselbaar maar wel van een constant hoog niveau.

Ik word ook altijd vrolijk van het saxwerk van Jay en de fijne melodieen die hij en band tevoorschijn toveren.

Ook hier weer bijdragen van ondermeer Marcus Miller, Steve Gadd en Manolo Badrena.

Ja, ik houd ook wel van dit soort 'gemakzuchtige' jazzfunk. Ik noem het gemakzuchtig, omdat deze band zich niet verliest in allerlei ingewikkelde muzikale work-outs, maar zijn instrumentale nummers een duidelijke structuur en melodielijn meegeeft. Jazzpuristen hebben er een hekel aan, maar in feite vind ik dit ook helemaal geen jazz. Het is melodieuze pop met jazzy touches en vooral een lekker funky bodemplaat. Dat laatste kun je wel overlaten aan een ijzersterk ritmetandem als Marcus Muller, Will Lee (allebei op bas) en Steve Gadd (drums op het hele album).

Die verrijking met studiomusici (ook leuk: Toots Thielemans in het intro van Stripes) voegt wel wat toe, en maakt dit album tot een van de sterkste platen van Spyro Gyro. Voorzover ik dat kan beoordelen tenminste, want ik ken er wel een aantal, maar lang niet allemaal.
Toch stelen de Spyro's ook zelf de show hier. Vooral de gitaarsolo's van Hiram Bullock, afgewisseld met de sax van Jay Beckenstein, zorgen voor opwindende momenten. Genoeg afwisseling ook, met latin en salsa-ingredienten in Old San Juan, en een rustpuntje in de vorm van Harbor Nights. Oasis is ook een vrij kalm nummer, maar krijgt halverwege een fraaie injectie als John Tropea invalt op gitaar.

Ik had de CD al langer, maar kocht afgelopen weekend ook de LP. Mooie gave Westduitse MCA-persing met een geweldige geluidskwaliteit. Waarbij me voor het eerst opvalt dat die LP een studioversie van Harbor Nights herbergt, terwijl de (later uitgebrachte) CD een live-versie heeft. Vreemd...

Ik ken/heb alleen de albums stories without words, point of view en catching the sun.

Incognito kende ik niet, maar naar aanleiding van bovenstaande wervende tekst dit album maar eens gaan beluisteren.
Inderdaad een indrukwekkende lijst gastmuzikanten. Naast de reeds genoemde zijn Hiram Bullock en Richard Tee nog het vermelden waard.

Persoonlijk vind ik het, ondanks de vracht aan gastmuzikanten, niet beter dan de eerdergenoemde drie albums. Stories without words is mijn favoriet.