King Diamond & Black Rose - 20 Years Ago (2001)

Dit album ligt meer in de sfeer van Seventiesrock, denk aan Deep Purple inclusief de troefkaart het orgel. Hij zingt hier niet hoog en de cover Radar Love is lekker groovy. Voor liefhebbers van King Diamond die ook van bands als Deep Purple of bluesy rock/seventies rock houden. De kwaliteit is niet heel goed maar wel aanvaardbaar. Er wordt af en toe tijdens de opnames gesproken maar ik vond het niet storend.

King Diamond en hoog zingen was eigenlijk niet de bedoeling.

Omdat King Diamond in 1981 bandloos was (Black Rose was gesplit) zocht ie naar een nieuwe band waar ie gitarist kon zijn.
En een andere bandje, Brats, was net zangerloos geworden.

King Diamond ging in op de advertentie, met de bedoeling om gitarist te worden. Ging niet door, ze zochten enkel iemand voor vocals. Maar ze gooiden het toch op een akkoord: King diamond deed vocals, maar stelde de eis dat het punk-achtige van Brats er uit moest. Dus noemde men de nieuwe band gewoon Mercyful Fate. Wellicht met in het achterhoofd dat ie mss toch gitarist kon worden wanneer Denner of Shermann de band verlieten.

King Diamond was een kluns in vocalen. Was er totaal niet goed in. Tzal ook niet veel gescheeld hebben vooralleer ie een andere band mocht zoeken. Maar dan na enkele gig's probeerde ie op aanraden van wat mensen eens Falsetto... King Diamond zoals we hem nu kennen werd geboren.

AGE-411 Wat vind je van dit album? King zingt niet slecht maar wel is de zang meer op de achtergrond en ik heb inderdaad gehoord dat King gitaar speelde en niet onverdienstelijk.

Opvallend dat ik pas de 3e ben die hier een berichtje gaat neerzetten, en de 2e die een stem uitdeeld. Gezien de historische waarde is dit zeer interessant voor de Mercyful Fate en King Diamond fans (ik had wel verwacht hier Sinner en Sir Spamalot aan te treffen).

Dit album is inderdaad meer als de eind sixties, begin seventies rock. Doet een beetje denken aan Deep Purple en Uriah Heep. En het klinkt helemaal niet onaardig, ook dit bandje had het wellicht (met het nodige geluk) best kunnen redden. De kwaliteit is trouwens best wel goed, dat wil zeggen prima aan te horen en niet ' bootleg-achtig'.

Héél lichtjes zijn de latere Mercyful Fate en King Diamond stijlen al te horen, bijvoorbeeld het 1e riff van Holy Mountain Lights en de ambiance in Crazy Tonight en The End. En heel sporadisch een hoge uithaal, al zijn die niet zo hoog als we gewend zijn.

Inderdaad, ik ken dit album totaal niet, dus weeral schade in te halen. Een mens heeft nooit gedaan en leert alle dagen bij. Greetings!

Ik ken het album maar heb het niet in mijn bezit. (wel al aardig wat jaartjes terug dat ik het gehoord heb) Het is niet meteen iets dat bovenaan mijn aanschaf-lijstje staat. Aardig om eens beluisterd te hebben en zeker wel leuk als aanvulling van de collectie maar niet meteen een must vind ik. (eerder iets wat ik ergens uit een budget bak opvis en dan stof zou vergaren in de rek terwijl de "classics" als Melissa / In The Shadows / Abigail / Them grijs gedraaid worden).

Daar heb je wel gelijk in, ik heb hem ook nog niet gekocht. Dat komt ooit allemaal wel

Ik had deze gespot op een beurs tijdens het Cat-Rock festival en heb er 8 euro voor betaald. Ipv 3 extra biertjes een cd en een heldere kop.

Leuk voor je, maar wat vind je van de muziek?

Omdat ik groot liefhebber ben van King en MF deze ook in mijn bezit. Leuk om te horen hoe het allemaal begonnen is. Aardige nummers op zich ook, maar niet iets wat je vaker aanzet. Opgenomen in 1980 en ik denk dat het destijds al wat gedateerd moet hebben geklonken met dat orgeltje. Soms komt het lugubere sfeertje, dat later zo kenmerkend zou zijn voor MF, al wat bovendrijven.

@Faalhaas: leuk om in bezit te hebben, maar vaak draai ik m niet.Daarvoor is hij net iets te demo achtig .

Same here. Al vind ik demo achtig niet per definitie vervelend. Maar in dit geval heb je het na een paar nummers wel gehad, het lijkt ook wat opmekaar allemaal.

Virgin heeft nog wel een leuke Golden Earring vibe maar voor de rest is het een matige Budgie kloon met als hoogtepunt het omvallende bierflesje in Holy mountain lights. Leuk om King Diamond (mocht ie zich zo al genoemd hebben destijds) in zijn begindagen te horen worstelen met zijn matige vocale bereik.

Nee zo noemde hij zich nog niet. Maar was wel beter cashen zo natuurlijk met het King Diamond logo megagroot op de voorkant.