Lugubrum - De Ware Hond (2007)

Die titels
Die hoes

Maar De Ware Hond op MuMe is en blijft natuurlijk Onderhond (niet dat dit muziek is voor hem, integendeel, hij zal hier niks mee kunnen)

Maar dan komt de muziek. Laat ik eerst maar negatief beginnen. Vooral de zang staat me vooralsnog een beetje tegen. Een droge, knauwende black metal krijs. Alhoewel, meer een snauw. Ik ben er niet echt een liefhebber van.

Maar nu komt het goede deel, de muziek. Rauwe snellere stukken , trage, korrelige slome stukken en een beetje daartussen in. Standaard Black Metal? zeer zeker niet. Denk aan een mix van Black Metal met Jazz. En dan niet een beetje Jazz als hier en daar een Saxofoon of iets, nee, zeker niet. Bij vlagen is er zelfs meer Jazz te ontdekken dan black metal! Maar op veel stukken zijn die twee in elkaar gevlochten, dan hoor je de knauwende zang en als achtergrond Jazzy gitaren. En ook vooral de Stukken waar alleen Jazz te vinden is zijn erg te genieten

Het beste nummer is Neerwaartse hond. Wat een Topnummer ! Een traag begin, Jazzy gitaren die op gang proberen te komen en natuurlijk de drums die het geheel ondersteunen. En dan, Saxofoon! Wiiiiiiiiiiiii, Saxofooon!!!! en dan rond 2:00 komt de zang ook om de hoek kijken. Dat had van mij niet gehoeven. Dan word er wat sneller gespeeld en word het geheel wat drukker, maar vooral die geniale Saxofoon-piepjes, wiii. Rond 6:00 neemt de Metal af en word er plaats gemaakt voor de Jazz. Rustige Jazz, ondersteund door trage drums. Heerlijk

Dat duurt ongeveer tot 9:00. Dan word het geheel weer wat drukker en komt ook de zang weer om de hoek kijken. Maar echt veel sneller word het niet, tot 10:50. Dan word er wat tempo genomen. En het nummer sluit weer rustig af, alhoewel niet helemaal rustig natuurlijk.

Eindconclusie: Ja, dit had gemakkelijk op een 5* kunnen eindigen, ware het niet dat de zang in de weg zit Het is jammer, maar het maakt mij wel benieuwd naar andere albums van deze heren

Geïmproviseerde black metal. Black met een jazzy feel. Geen idee hoe je dit moet noemen. Het is in ieder geval een zeer bijzondere plaat. Zeer ontoegankelijk vanwege de screams en de links en rechts ingezette blastbeat. Van duidelijke composities is ook al geen sprake, maar de doorzetter heeft wat moois te pakken.

Het eerdere werk van deze band schaar ik onder de kwalificatie rommel, maar deze heb ik zo nu en dan graag op de draaitafel liggen. Ik moet er wel een beetje voor in de stemming zijn.

Alle fratsen die de band uithaalt blijken goed te passen. Zelfs het opduiken van de saxofoon gebeurt vrij ongemerkt. Alles is min of meer live in de studio in één take vastgelegd hetgeen de plaat een extra levend karakter geeft.
Een aarader voor de muzikale avonturiers.

Geen idee waar je het over hebt..ik heb op deze plaat geen 1 noot Jazz kunnen vinden...leg uit.