Heiko Laux - Spread (2005)

Het probleem met vele muziek is dat er vaak muziek wordt gemaakt die op niets trekt. Dan heb ik het over platte muziek. Deze kom je wel vaker voor als je in de platenwinkel in de technorubriek/bak gaat neuzen. Vaak is het vervelend om altijd opnieuw die altijd terugkerende geluiden van typische drumcomputers of bassen terug te horen. Gelukkig zijn er artiesten die er dan wel iets van bakken en met iets vernieuwend op de proppen komen zonder onder de stijl 'progressive' te vallen. Eén van die artiesten is bijvoorbeeld Heiko Laux.
Heiko en (ik denk broer) Bernhard Laux hadden in '94 meteen het lef om zelf een label op te richten waar Heiko meteen de aftrap zou geven van zijn carrière.
Het blijkt nu wat mij betreft een erg belovende carrière te zijn geweest. Dan heb ik het eerst en vooral over het succesvolle label dat artiesten als Johannes Heil, Anthony Rother, Richard Bartz en Andreas Kowalski eveneens onder de arm nam. Maar ik heb het ook over Heiko Laux zelf.
Het bijzondere aan zijn muziek is gewoon het geheel. Techno die het ongetwijfeld erg goed moet doen op de dansvloer maar eveneens tegen het oor. Dit is muziek die wel wat meer bevat dan enkel beats waar je eens stevig op kan raven...
De geluiden zijn erg knap en uniek, de opbouw van de nummers, de sfeer die erin zit, de erg knappe ritmes die erin verweven zijn. Door al deze elementen die de muziek bevat, merk je twee dingen:
1. ik heb niet met een amateur te doen 2. dit is vette, tot in de puntjes afgewerkte muziek.