Emily Jane White - Dark Undercoat (2007)

Je kent Cat Power toch wel? Nou, deze dame klinkt exact hetzelfde, en dan bedoel ik ook exact hetzelfde, 2 druppels water. Alleen haar nummers zijn over het algemeen melodieuzer and catchier dan die van Cat Power en sommige zeggen velen malen beter, ach subjectief genoeg om daar niet verder op in te gaan, luister zelf.

Nog nooit van Cat Power gehoord (oh ik zie in m'n media library dat ze op de Juno Soundtrack staat, weten we dat ook weer)

Maar deze plaat is denkelijk een blijvertje, vooral The Demon dat net voor het eerst de weg naar m'n oren heeft gevonden is adembenemend... Helemaal mijn dingetje!

Met de ogen dicht durf ik hier nog wel 3,5* voor te geven, we zien vanzelf wel of dat nog een pak omhoog danwel -laag gaat. Het eerste is een stuk aannemelijker overigens...

Zo, en nu eens op zoek naar die kattenkracht...

Deze mevrouw zingt wel indringender dan de gemiddelde andere zangeressen als Cat Power (saaaai...) en Ane Brun.
Ik weet niet precies wat het is, maar ze raakt wel mijn gevoelige snaar, ook al klinkt het een beetje dertien in een dozijn.
Nu in de 3voor12 Luisterpaal.

13 in een dozijn zangeres met een hoog meligheidsgehalte.
Bloedeloos album.

Ben echt wild van deze plaat, het vergde wel een luisterbeurt of 3 vooraleer de klik kwam, na een eerste luisterbeurt had ik deze plaat al afgeschreven vanwege: gewoon weer een vrouwelijke singer-songwriter á la cat power, my brightest diamond, St Vincent, Joan as policewoman, e.d. ... Maar deze plaat is een echt juweeltje, vol met eenvoudige (vaak alleen met gitaar of piano) maar ijzersterke melodieuze songs, zonder veel poespas. Emily Jane heeft aangename stem lichtjes onderkoeld maar verveeld op geen enkel moment. Uitschieters: dagger, The Demon en Blue.

Fantastisch album, absoluut niet dertien in een dozijn , dan heb je te kampen met gehoorproblemen.

Enkel the demon weerhoudt me van een hoger cijfer, mijn rughaar komt overeind te staan van dat flest piano-riedeltje daar in het midden van het nummer.

De vergelijking met Chan Marshall klopt, haar stemgeluid en wijze van zingen zijn praktisch identiek. Toch zijn de composities minder sterk en is dit allemaal wat gewoner, minder creatief en avontuurlijk. Zeker niet slecht, maar niet van het Cat power-gehalte.

Dit album met een heleboel anderen in de uitverkoopbakken van de vinylloods gevonden. Je kunt merken dat de cd terecht is gekomen waar vinyl een 30 jaar geleden terecht kwam. Cd- s onverkoopbaar, maar voor de liefhebber biedt dat kansen. Zo'n 30 tal cd-s rijker en ik had hoge verwachtingen van deze cd gezien de recensies op internet. All music had zelfs 5 sterren. Misschien is dat wel erg veel, maar kwaliteit is zonder meer te vinden op deze plaat. Vergelijkingen die je op internet vindt zijn altijd makkelijk, dan weet je de plaat te plaatsen. Maar deze vergelijkingen probeer ik altijd wel te vergeten als ik luister. Emily Jane White heeft eerst in allerlei obscure punk en metal bands gezeten totdat ze het roer drastisch omgooide en met deze plaat kwam. Een echte folk plaat, hoewel het nergens zoetsappig wordt. Je zou het eerder dark-folk kunnen noemen, sterk melancholisch. Herfst plaat, maar nu in de zomerhitte heeft het ook wel wat, aangezien Emily een wat lome manier van zingen heeft, die bijzonder prettig is. Ik kan me goed voorstellen dat eentonigheid wat op de loer ligt, maar bij aandachtige beluistering vallen telkens wat details op. Zonder meer vind ik de muzikale begeleiding erg goed gekozen. Emily zelf speelt afwisselend gitaar en piano en heeft daarnaast wat muzikanten uitgenodigd. Maar het blijft allemaal klein en intiem, wat uitstekend past bij de nummers. Een vergelijking die ik nog nergens heb gelezen is Mazzy Star, dat is wel anders met meer elektronica, maar de sfeer vind ik wel vergelijkbaar.
Een mooi album, zeker als je beseft dat het een debuut is. Ik ken de rest nog niet wat ze heeft uitgebracht, ik ben benieuwd.