menu

Bootsy Collins - What's Bootsy Doin'? (1988)

mijn stem
3,79 (7)
7 stemmen

Verenigde Staten
Funk
Label: Columbia

  1. Party on Plastic (What's Bootsy Doin'?) (3:56)
  2. Subliminal Seduction (Funk-Me Dirty) (3:30)
  3. Leakin' (4:16)
  4. Shock-It-To-Me (4:57)
  5. 1st One 2 the Egg Wins (The Human Race) (4:22)
  6. Love Song (3:33)
  7. (I Wannabee) Kissin' U (4:17)
  8. *-ing the Luv' Gun (3:45)
  9. Yo-Moma-Loves Ya (5:22)
  10. Save What's Mine for Me (4:18)
totale tijdsduur: 42:16
zoeken in:
avatar van Wardsteiner
4,0
Naar mijn mening een geweldig album van Bootsy. Bergen met funk, van begin tot eind. Ik heb lang getwijfeld welke nummers ik als favoriet zou markeren, omdat ongeveer 7 van de tien nummers in aanmerking komen. Het begint al bij de opener Party on Plastic. Misschien een tikkeltje meer commercieel, maar zeker groovy en met geweldige vocals. Het nummer functioneert duidelijk als opener van het album, en doet zijn taak goed. Gooit de groove erin en zet de toon van het album neer. Nummer twee, Subliminal Seduction, gaat op dezelfde toer verder. Ook hier weer sterke vocals, eigenlijk weinig mis mee.

Nummer drie begint met een voor mij te gemaakt loopje van de blazers, maar de rest van het nummer maakt dit ruim goed. Alleen sommige delen van de lyrics zijn naar mijn mening een beetje kazig. Nummer vier, Shock-It-To-Me is voor mij een van de nummers die voor mij niet in aanmerking komen als favoriet. Een beetje een redelijk nummer, weinig spannend, maar ook niet echt verkeerd. Een beetje een nietzeggend nummer. Gelukkig komt hierna een van de pareltjes van het album, 1st One 2 the Egg Wins. Tof onderwerp, en Collins weet er een geweldige plaat over te maken. Door middel van verschillende stemmen voor verschillende zaadcellen wordt de Human Race vertolkt. En dat onder begeleiding van een van de beste grooves van het album.

De tweede helft is bijna in zijn geheel prachtig. Het begint met Love Song, klinkt een klein beetje kazig, maar zeker niet verkeerd. Nummer 7 is dan weer prachtig, hier komt Bootsy's bas prachtig tot zijn recht en weet hij je geweldig aan het dansen te krijgen, net als bij *-ing the Luv' Gun. Dit nummer klinkt ietwat schichtiger, een beetje à la Bad van Michael Jackson. De vergelijking tussen deze twee gaat echter niet verder dan een globale sfeer, Bootsy komt hier zeker niet over als dief van nummers. Het klinkt juist erg goed. Nummer negen is, evenals de meerderheid van dit album, een goed nummer. De laatste, nummer tien, vindt ik dan weer tegenvallen. Hierop gebeurt wat mij betreft erg weinig, en staat me een beetje tegen.

Los van nummers 4 en 10 dus een prachtig album. Waarom dan geen hoger cijfer dan een 4.0? Dat zit hem in de kleine dingen. Bijna alle nummers hebben wel een loopje of tekstje wat afbraak doet aan de kwaliteit. Als voorbeeld noemde ik al Leakin', maar ook de repetitie in Love Song en het constante gehuil dat telkens terugkomt in de tekst van Yo-Mama-Loves Ya. Deze kleine dingen plus de twee eerdergenoemde nummers trekken de de waarde van het album dus naar beneden. Alsnog zeker het luisteren waard, over het algemeen geweldige dansplaten.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:16 uur

geplaatst: vandaag om 14:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.