Bennie Maupin - The Jewel in the Lotus (1974)

Wow, ik hoor hier zowaar een precursor van Harold Budd's suikerige klanktapijtjes. Dit moet haast wel één van de allereerste ambient jazzalbums zijn. Erg fraai hoor!

Ik vind er niet veel aan.
Het heeft de onmiskenbare "ECM sound" (waar ik toch liefhebber van ben), echter ook een heel hoog "been there, done that" gehalte voor mij.
Het klinkt behoorlijk gedateerd en geeft me ook het gevoel dat ik het allemaal al eens heb gehoord.
Kan 'm niet in 1 keer uithoren, het boeit niet genoeg, niet dat het nou direkt slecht is maar ik kan er niet warm voor lopen, het duurt me allemaal te lang.

Hè bah, dacht ik net een beetje te weten wat ik mooie Jazz vind, wordt er mij (alweer) een lastig album in de schoot geworpen. Met dit album heb ik voor het eerst sinds een paar maanden (?), weer echt moeite om het te beluisteren. Het album lijkt me totaal niet naar de strot te grijpen, maar het laat toch een dusdanige indruk achter, dat ik er even van sta te kijken. Voorlopig worden het 3 sterren in het vooruitzicht dat ik dit album op den duur vast nog wel leer kennen.

Ik vrees dat ik dan niet in de wieg gelegd ben voor ambient jazzalbums. (om die term maar even te lenen)
De nummers beginnen hier wat mij betreft prima en veelbelovend, maar dan zit ik na een tijdje toch te wachten tot het intro voorbij is en het nummer zich als het ware ontvouwt. Maar... dat gebeurt nu net niet. De spanning en de belofte worden voor mij daarom totaal niet ingelost en op een gegeven moment gaat het me zelfs irriteren.

Misschien moet ik er nog een paar keer met andere oren naar luisteren en het meer als een klanktapijtje over me heen laten komen. Maar nu even niet, ik snak naar iets aktievers.

Tja, het is weer een andere soort jazz zoals Teun al zei, omwille van die ambient-connectie. Ik moet wel toegeven dat het album naar het einde toe een klein beetje in elkaar zakt, maar toch is het erg mooi allemaal. Gedateerd vind ik het zeker niet. Maar mijn 4.5* zit in ieder geval dichter bij 4* dan bij 5*.

vooralsnog vind ik niet veel aan. Het eerste nummer begint veelbelovend. Vol goede moed zak ik in mijn zetel om een vroege ambientjazzplaat te gaan luisteren die mij naar de bron zal brengen van door mij geliefde bands als Triosk en Trapist.
Maar jammer genoeg blijkt het niet dat album te zijn waar ik op hoopte en na verloop van tijd begint interesse plaats te maken voor irritatie en daarna, nog veel erger eigenlijk, begint het me koud te laten...

Twee keer gehoord nu, maar eigenlijk geen zin om het nog eens te proberen. Het is ´knap gemakkelijk´, na een tijdje weet je niet meer dat je luistert. Daar is het bijzondere van deze plaat wel mee getypeerd voor mij. Af en toe een leuk oosters tintje geeft een zweem van prettige filmachtergrondmuziek, maar verder kom ik niet. Misschien nog te weinig luisterervaring met deze soort maar vooralsnog ben ik nu bij wijze van uitzondering ook eens geneigd te zeggen ´dit is mijn muziek niet´.

Best verrassend, om zo als "jazz-album van de week" een plaat in je schoot geworpen te krijgen die de term 'jazz' op een bepaalde manier overstijgt. Het gaat hier om een ander soort "sferen" dan gewoonlijk, "stemmingen" die niet inherent zijn aan de gespeelde noten en hun volgorde. Het lijkt haast of hier is een metafysische factor in het spel, iets dat de losse structuren naargelang ze vorderen bindt. Luister maar naar de ontwikkelingen in 'Mappo' of 'Excursion' - wat is dit?
De eerste keer dat ik dit hoorde wist ik absoluut niet wat te voelen of te denken. Nu weet ik het nog steeds niet, maar op een bepaalde manier zit het wel lekker. Ja, hier hou ik wel van...

Ik vind em ook niet zo geweldig.. beetje hetzelfde als wat sq al zegt.. te onopvallend vind ik em.

Lekker plaatje als je zo afgepeigerd thuis komt, het rommelt wat aan, muziek die voor de ongeoefende jazzluisteraar eigenlijk nooit echt lijkt te beginnen. Klinkt lekker, maar wordt denk ik niet vaak meer gedraaid, mis wel een spanningsboog.

Het is eens 'wat anders', waar ik dat bij Rocks, Pebbles and Sand eerder negatief vond is dat hier een ander verhaal. Mijn eerste kennismaking met Jazz-Ambient (ik wist niet eens dat het bestond). Bennie Maupin vond ik al erg sterk op Bitches Brew, hier vergezeld met toppianist Herbie, meer heb je volgens mij niet nodig om sterke Fusion te maken. Wat betreft Ambient ben ik nog niet zo gevorderd, Talk Amongst The Trees is het enige album dat ik ken betreffende dat genre (wel een topper).

Dat het album juist zo traag en rustig is vind ik hier juist een pluspunt, leeg klinkt het gelukkig nooit wat gelijksoortige projecten soms wel met zich meebrengen. Ensenada opent al erg mooi en tezamen met die magische fluit rust je mooi tot de laatste seconde. Hoe goed Mr. Hancock op de piano is bewijst hij met zijn schitterende prestatie op Mappo: .

Wat ik vooral bijzonder leuk vind aan dit album is die 'magische en mysterieuze' sfeer, Excursion vind ik op dat vlak bijzonder geslaagd met de toevoeging van het vocale gedeelte. The Jewel in the Lotus is mijn favoriet op dit album: duurt mooi lang, verveeld geen enkele seconde. De rest van het album vind ik eigenlijk ook niet slecht, als geheel komt de de plaat erg mooi in het gehoor vind ik.

Vooral erg leuk om hierbij weg te dromen - .

Ik lees hier termen als onopvallend en ik kan me maar moeilijk daarmee vereenzelvigen. Ja, het tempo bij dit album ligt laag, en ik snap de kritiek daarom ook deels wel, maar ik vind de lome, klampe sfeer van dit album eigenlijk wel spannend. Maupin kiest niet voor de makkelijke weg. Bij veel nummers weet hij knap mijn aandacht vast te houden. Verdiende 4*

Wat een bijzondere plaat. Spacejazz? New Age Jazz? Het luistert allemaal wel heel lekker weg.

Ik vind niet (of ik weet nog niet veel van ECM) dat ik dit al eerder heb gehoord. Ik vind het vrij uniek. Ik vind het fluitspel in combinatie met de piano van Hancock en de speelse drums van zowel Billy Hart als Freddie Watt erg gaaf en spannend.

Dit is echt heel gaaf en mooi.