Wim De Craene - ... Is Ook Nooit Weg (1977)

Het derde album van een van Vlaanderen's grootste artiesten ooit (als u het mij vraagt toch!). Met het absoluut fantastische "Mensen van 18" als sublieme opener van de plaat... plaat ja, want ik vrees dat je hier (nog?) geen CD-versie van zal vinden...

Maar het blijft niet ij dat éné hoogtepunt natuurlijk! Want je vindt hier ook het o zo mooie "Later op de Avond", maar ook "Sylvia"..... en "Marcellino".

Enige smetje vind ik het niemendalletje "Bongo Boetiek", maar verder hier geen klachten over deze prima LP !

Wim De Craene is wat mij betreft artistiek nooit weg geweest. Dit is wederom een ijzersterk album met zowel melodisch als tekstueel beklijvende songs zoals Mensen van 18, Daar Ga Je Dan en Marcellino. Bongo Boetiek vind ik ook het minste nummer hierop maar zeker niet slecht.

Met gevaar op mierenneuken, maar het is zijn vierde plaat

Mensen van 18 en Later op de Avond bergen zo veel intens gevoel, melancholie en nostalgie in zich.

Naar aanleiding van zijn Live 78 plaat is dit het eerste reguliere album van Wim de Craene dat ik beluister.
De A-kant is perfect, heerlijk melancholische kleinkunst. Op de B-kant gaat hij wat meer experimenteren en dat met wisselend succes. Bongo Boetiek klinkt nu erg gedateerd, Sylvia is me te melig en teveel schoon Vlaams rijmelarij en Canon hoefde al helemaal niet. Toch nog twee hoogtepunten: dat paddestoelen Mexicana nummer en het prachtige Marcellino.
Sterk album maar geen meesterwerk zoals die liveplaat.