Jan De Wilde - Vogelenzang, 5 (1972)

Een vroeg album van Jan, dat ik niet ken, maar Walter, Ballade van een Goudvis ken ik dan weer wel, omdat hij het later weer oppikt op een ander album, en natuurlijk Een Vrolijk Lentelied, wat ook een klassieker is.

De Wildes tweede album, en ook hier is het weer goed raak. Ook hier: niets dan knappe liedjes en dito teksten, sarcasme, satire en romantiek....

Met de 'oerversies' van "Een Vrolijk Lentelied" en 'Walter, Ballade van een Goudvis', later opnieuw opgepikt op het album "HéHé" (1990), alleen daarvoor al is deze plaat de aanschaf waar...

Maar je krijgt er dan meteen ook andere prachtliedjes bij. Zoals "Jan de Grote Griezel" en jaja... "Een vrolijk Advertentielied"

Op deze staan nog betere nummers dan op 'Knikkerterrorist' naar mijn zin, ik ken ze niet allemaal, maar Walter...zal wel iedereen kennen zeker?
Onder zijn allerbeste nummers schaar ik zeker Jan De Grote Griezel en Huis Van Bewaring. Allebei tekstueel en muzikaal ongeziene pracht.....

VOGELENZANG 5

Tracks 1, 3, 4, 5, 7, 8 en 9 verschenen ooit op CD.

Vogelenzang 5 ligt volledig in het verlengde van Zzrrrrooo, Jans debuut.
Hetzelfde geluid, dezelfde observaties ... soms nog morbider.

Een Vrolijk Lentelied (het feit dat hij het zelf "vrolijk" noemt,
is al een manier om een onderscheid te maken met de veelal
zwartgallige ironie op de meeste andere nummers) is een klassieker
met een bijzonder goed gevonden tekst ... een meezinger zelfs.

Hij zal het samen met Walter Ballade van een Goudvis hernemen
op het album Hé Hé uit 1990, zei het in een nog frivolere versie
.
Goudvis Walter is een ander paar mouwen, zelden werd een
zo schrijnend verhaal van een naar adem happende, doorsnee loser
op muziek gezet ... Randy Newman is niet toevallig De Wildes idool.

Mijn favoriet op deze plaat is echter Jan de Grote Griezel, dat tussen
de regels een beetje over het hypochonder De Wilde gaat, maar tegelijk
ook een heerlijke sneer is naar de vraatzuchtige moderniteit.

Mieke Crick en Tillie zijn opnieuw ondeugende liefdesliedje,
zoals Joke er al eentje was op zijn eerste album ... nog zo'n kenmerk
van Jans muziek: denkbeeldig vreemdgaan met mooie meisjesnamen.

In nummers zoals Apocalyps gaat De Wilde naar mijn smaak te veel gebukt
onder het katholieke juk van zijn opvoeding ... klinkt vandaag dan ook gedateerd.

Quasi onvindbaar op vinyl vandaag en daarom door ondergetekende
op amateuristische, doch verdienstelijke wijze tot mp3 omgetoverd.

Bij 'knikkerterrorist' heb ik al geschreven hoe ik ooit Jan de Wilde op het spoor ben gekomen, om wat tegenwicht te bieden aan al die prachtige chansonniers waar mijn Franse vriendin (nu vrouw) mee aan kwam.
Maar Jan de Wilde was nou niet dat tegenwicht wat ik hoopte.
Dit album uit 1972, wat als eerste opvalt zijn de mede muzikanten , waaronder Raymond van het Groenewoud en Kris de Bruyne'. Herkenbare artiesten.
Het album begint met het ongecensureerde 'een vrolijk lentelied' een meezinger. Het kwam mij zo bekend voor, achteraf besefte ik dat ook folk groep Rum het heeft opgenomen op hun 2e plaat. Het is later nog een keer uitgebracht in 1992 met Henny Vrients als producer.
Knikkerterrorist had absurdistische teksten, deze plaat ook wel, maar toch op een andere wijze. Jan de Wilde houdt er wel van om je op het verkeerde been te zetten en ook wat erotiek is aanwezig. Erotiek op zijn Jan de Wildes wel te verstaan.
'Apocalypse' (bijna 6,30 minuten) is een soort afrekening met zijn Rooms Katholieke verleden (Jan de Wilde heeft als jongen in een kerkkoor gezongen), zoals Robert Long afrekende met zijn protestantse achtergrond.
Kant 2 begint ook weer met een absurd liedje, 'een rustig liedje' is een soort persiflage op psalm 23, waar je de hele tijd afvraagt wanneer komt de clou ? Die komt dus niet, dus kun je het zelf invullen.
'Voor de rest' is een persoonlijk lied, (op 9 jaar overleed mijn vader), maar ook dit lied gaat weer een absurde kant op.
Ik moet nog wennen aan deze manier van bepaalde zaken beschrijven en ook bepaalde dubbelzinnigheid (o.a. Tillie).
Het hoort bij deze generatie Belgische artiesten (denk ik) , vooral ook bij Raymond van het Groenewoud en Kris de Bruyne.
Knikkerterrorist vond ik misschien wel absurder, maar muzikaal rijker en wat minder platvloers.